09 September 2015

Assassination Classroom: buitenaards gegiebel en excessief pubergeweld




Asassination Classroom is gebaseerd op de gelijknamige manga, waarvan het eerste deel in 2012 uitkwam. Naast de live-action film, bracht de razendpopulaire franchise dit jaar een game en het eerste seizoen van de animeserie uit. Door het excessief geweld en absurdistische humor behoudt de film veel van zijn ongerijmde manga-elementen.

Het plot is een beetje krankjorum. Het draait om een gele octopus-achtige alien met een grote grijnzende smilie-hoofd die zeventig procent van de aarde heeft vernietigd. Ook de aarde wordt door het monster, dat beweegt met een snelheid van Mach 20, bedreigd met hetzelfde lot. Maar hij geeft de mensheid nog één kans om de vernietiging te voorkomen en stelt voor om les te geven aan klas 3E van Kunugigaoka Junior High School. Waarom het ruimtewezen deze klas uitkiest, of deze school, of waarom hij in godsnaam docent wil worden, weet niemand. Voor hun eigen geestelijke gezondheid stellen ze maar geen vragen en het is beter als je als kijker hetzelfde doet. Naast de normale schoolvakken, zal de goedlachse inktvis de leerlingen zelf trainen in de kunst van het doden. Elke dag moedigt hij ze aan om hem om zeep te helpen, waarna de kogels, messen en explosieven door het scherm vliegen. Als hij binnen een jaar wordt geliquideerd, krijgen de leerlingen van de Japanse overheid tien miljard yen (73 miljoen euro). Anders laat hij de aarde op de dag van de diploma-uitreiking ontploffen.




 Het lokaal van klas 3E is geïsoleerd en bevindt zich ver af van de rest van de school. De pubers zijn ongemotiveerd en worden gezien als uitschot. Niemand gelooft in hun, behalve, natuurlijk, hun nieuwe docent. Hij leert ze hoe ze een machinegeweer moeten gebruiken en geeft ze daarnaast belangrijke levenslessen. De kinderen worden steeds beter in schieten, maar beginnen ook affectie te voelen voor het schattige monster. Ze noemen hem liefkozend Koro-sensei (Mr Octopus). Met zijn onorthodoxe lesmethodes en hartverwarmende intenties is hij een gele buitenaardse versie van Kim Basinger in Dangerous Minds, een acht-tentakelige Hilary Swank in Freedom Writers. De film wordt hierdoor soms cheesy, maar dat wordt al snel goedgemaakt door intense moordaanslagen.

De film probeert 75 hoofdstukken van de manga in 110 minuten te proppen en dat is merkbaar. Elke tien minuten is er een nieuwe plottwist en wordt er een nieuw personage geïntroduceerd. Maar als kijker raak je, net zoals de leerlingen, snel gewend aan de krankzinnigheid. In deze wonderlijke wereld accepteer je ook maar dat de Koreaanse actrice Kang Ji-young met een blonde pruik door moet gaan voor een Russische sluipmoordenaar. Door het hoge tempo is ruimte voor karakterontwikkeling onmogelijk, maar maken de energieke actiescènes en over-the-top humor veel goed. Koro-sensei bestaat compleet uit CGI, maar stemacteur Kazunari Ninomiya geeft het monster een extra laag knuffelbaarheid. De zin waarmee hij zijn leerlingen elke ochtend begroet (“now kill me, hihi”) is vertederend. Zelfs als je niet bekend bent met de manga en anime, is het moeilijk om aan het einde niet te juichen voor de olijke Koro-sensei.