10 October 2014

How I became a blonde

Queen.

Voor mij was ze een goddelijk wezen, mijn spirit animal. Toen ik voor het eerst Nana van de K-pop band After School zag, werd ik betoverd door haar lange blonde haar. Ik wist het zeker: ik wilde ook blond worden. Het leven is te kort om hetzelfde lange zwarte haar te hebben. Op een dag lig ik op mijn sterfbed en denk ik: “Shit, had ik toentertijd maar mijn haar blond geverfd. Nu is het te laat, want ik ben 80 en stervende, dus het gaat er nu toch niet uitzien. En ik heb geen haar meer.” Natuurlijk had ik al eerder geëxperimenteerd met haarverf. Of ik nou 10 euro betaalde voor een haarverfpakje van de Kruidvat of 100 euro voor een professionele kapper: elke keer werd ik keihard teleurgesteld door het vervloekte oranje CliniClown-haar. Alsof mijn Aziatische haar te trots was en zich verzette tegen deze veramerikanisering. Ik besloot mijn vertrouwen nog één keer in andermans handen te leggen. Ik boekte een afspraak met een Japanse kapster die veel ervaring scheen te hebben met Aziatisch haar kleuren. Ze dompelde mijn bruine haar eerst onder in bleek. Het voelde alsof mijn hoofdhuid elk moment af zou branden. Ik deed mijn ogen dicht en mediteerde mezelf door de pijn heen. Om mezelf rustig te maken dacht ik aan Nana’s engelachtige blonde krullen in de videoclip van Flashback:  


Damn.

Maar toen ik mijn ogen weer opende, schrok ik van de waanvoorstelling in de spiegel: mijn haar was knal neon geel. Mijn hoofd was een zoemend lichtgevend bord voor een stripclub in Las Vegas. Het leek alsof ik de ongewassen gele slip van Dries Roelvink over mijn hoofd had getrokken. Om te voorkomen dat iedereen in de kapsalon blind werd, gooide de kapster snel twee keer toner over mijn haar en kreeg ik er een exquisiete asblonde haarkleur voor terug. Naast de “wauw, wat moooi!”-reacties, kreeg ik ook minder positieve opmerkingen. Een paar kennissen van mijn moeder vroegen of ik een blanke wilde zijn. Volgens die logica zouden alle blanke mensen die hun haar zwart verven dus Aziatisch willen zijn. Ook kreeg ik een keer een haatbericht van een onbekende man op Facebook, die vond dat ik me moest schamen omdat ik mijn ‘ras’ verloederde. Maar ondanks de ras-gerelateerde opmerkingen is de meest voorkomende reactie op mijn haar neutraal: “Voelt een beetje droog.” Still, do blondes have more fun? Ja! Vooral omdat het een blanco canvas is voor andere kleuren, zoals roze en paars. Elke keer als ik langs een ruit loop, word ik intens gelukkig van die suikerspin bovenop mijn hoofd. Ik wil natuurlijk dat mijn 80-jarige ik terugblikt op haar leven en denkt: YOLO, BITCHES.