10 October 2014

How I became a blonde

Queen.

Voor mij was ze een goddelijk wezen, mijn spirit animal. Toen ik voor het eerst Nana van de K-pop band After School zag, werd ik betoverd door haar lange blonde haar. Ik wist het zeker: ik wilde ook blond worden. Het leven is te kort om hetzelfde lange zwarte haar te hebben. Op een dag lig ik op mijn sterfbed en denk ik: “Shit, had ik toentertijd maar mijn haar blond geverfd. Nu is het te laat, want ik ben 80 en stervende, dus het gaat er nu toch niet uitzien. En ik heb geen haar meer.” Natuurlijk had ik al eerder geëxperimenteerd met haarverf. Of ik nou 10 euro betaalde voor een haarverfpakje van de Kruidvat of 100 euro voor een professionele kapper: elke keer werd ik keihard teleurgesteld door het vervloekte oranje CliniClown-haar. Alsof mijn Aziatische haar te trots was en zich verzette tegen deze veramerikanisering. Ik besloot mijn vertrouwen nog één keer in andermans handen te leggen. Ik boekte een afspraak met een Japanse kapster die veel ervaring scheen te hebben met Aziatisch haar kleuren. Ze dompelde mijn bruine haar eerst onder in bleek. Het voelde alsof mijn hoofdhuid elk moment af zou branden. Ik deed mijn ogen dicht en mediteerde mezelf door de pijn heen. Om mezelf rustig te maken dacht ik aan Nana’s engelachtige blonde krullen in de videoclip van Flashback:  


Damn.

Maar toen ik mijn ogen weer opende, schrok ik van de waanvoorstelling in de spiegel: mijn haar was knal neon geel. Mijn hoofd was een zoemend lichtgevend bord voor een stripclub in Las Vegas. Het leek alsof ik de ongewassen gele slip van Dries Roelvink over mijn hoofd had getrokken. Om te voorkomen dat iedereen in de kapsalon blind werd, gooide de kapster snel twee keer toner over mijn haar en kreeg ik er een exquisiete asblonde haarkleur voor terug. Naast de “wauw, wat moooi!”-reacties, kreeg ik ook minder positieve opmerkingen. Een paar kennissen van mijn moeder vroegen of ik een blanke wilde zijn. Volgens die logica zouden alle blanke mensen die hun haar zwart verven dus Aziatisch willen zijn. Ook kreeg ik een keer een haatbericht van een onbekende man op Facebook, die vond dat ik me moest schamen omdat ik mijn ‘ras’ verloederde. Maar ondanks de ras-gerelateerde opmerkingen is de meest voorkomende reactie op mijn haar neutraal: “Voelt een beetje droog.” Still, do blondes have more fun? Ja! Vooral omdat het een blanco canvas is voor andere kleuren, zoals roze en paars. Elke keer als ik langs een ruit loop, word ik intens gelukkig van die suikerspin bovenop mijn hoofd. Ik wil natuurlijk dat mijn 80-jarige ik terugblikt op haar leven en denkt: YOLO, BITCHES.

05 August 2014

Asian Fetish

“I like Asian girls. They’re the best.”

Als Aziatische vrouw maakt het niet uit of je een kartonnen bord van je moeder overal mee naar toe neemt, ontbijt met twee rode uien of je gecremeerde as in het gezicht van Robert Pattinson wil laten verstrooien. Er zal altijd een niet-Aziatische man opgewonden raken door je afkomst.

Niet alleen verkiest hij het ene ras boven het ander, maar hangt deze “voorkeur” vaak samen met stereotype vooroordelen over Aziatische vrouwen en een fetisj voor een gehele cultuur. Mannen met een Asian fetish zijn lang niet alleen sekstoeristen in Thailand of trouwe klanten van postorder-bruidjesbureaus. De meesten zijn subtieler, maar nog steeds betreurenswaardig slechte verleiders.

Als een soort Terminator scant de fetisjist een ruimte af, op zoek naar Aziatische vrouwen. Als hij er eentje ziet, gaat het signaal #ASIAN in zijn hoofd af en wordt het rood voor zijn ogen. Het baltsgedrag begint door met een scherpe stem NI HAO of KONNICHIWA te roepen. Net zoals ik GUTEN TAG en Здравствуйте naar elke blanke man schreeuw.

De fetisjist maakt binnen twee minuten een onderwerpswitch van de bitterballen op tafel naar “waar ik vandaan kom”. Zodra ik vertel dat mijn afkomst Chinees is, breekt de hel los. Wat toevallig, foe yong hai en sushi behoren tot zijn favoriete eten. Hij maakt een opsomming van alle Aziatische landen waar hij is geweest. Hij heeft het Chinese teken voor “wasbak” en een Japanse draak op zijn lichaam getatoeëerd. Hij vraagt welke animeseries ik kijk. Hij begint over zijn Aziatische exen, waaronder een body pillow genaamd Kimiko. Hij zegt hoe belachelijk de mythe over de Aziatische horizontale vulva is, gevolgd door een knipoog.

Ook James Franco is gevangen in de klauwen van yellow fever

Een symptoon van de Asian fetish is dat zijn hersenen zijn zicht manipuleren, waardoor alle Aziatische vrouwen in hetzelfde exotische lotusbloempje veranderen. Hij zegt dat “alle Aziatische vrouwen zo vrouwelijk, slank en zorgzaam zijn”. Zelfs al zie je eruit als Jackie Chan met een pruik op: het enige wat de Aziatenliefhebber ziet is een giechelend kawaii meisje of een onderdanige geisha.



De Asian fetijist is standvastig en niks doet hem afknappen. Hij hoort je anekdote over de zeven kleuren die vanochtend in je wc-pot belandden niet, omdat hij zo verblind is door de Aziaatheid van je hoofd. “Ze zijn allemaal zo mooi.” Dat is zoiets als alle blanke mannen mooi vinden, ook al variëren ze van Steve Buscemi tot Aaron Johnson. Alsof Aziatisch zijn een “look” is, zoals een haarkleur of bril. Maar in tegenstelling tot je haar verven of iets opzetten, kun je je ras - en de daarbij horende geschiedenis en identiteit - niet kiezen en veranderen.

Tevens is mijn afkomst niet het meest interessante aan mij. De fetisjist raakt teleurgesteld wanneer ik geen orakel blijk te zijn dat confucianistische mystieke wijsheid spuwt. Ik ben een Chinese analfabeet en mijn Kantonees is net voldoende om met mijn moeder te kunnen ruziën over de afstandsbediening. Ik heb nooit naar de Chinese Muur of de Verboden Stad van dichtbij gezien. Zelfs mijn eetstokjes houd ik vast als een ongeciviliseerde mensaap.

Kortom: ik kan talloze onderwerpen bedenken waar ik beter over kan praten dan mijn afkomst. Voor de mannen (en vrouwen!) met een Asian fetish: misschien moet je eens bedenken waar je associaties en vooroordelen vandaan komen. Niemand wil namelijk een exotisch souvenir zijn.

Zelf heb ik ook een fetish. Een Aantrekkelijke Mannen Fetish. En mijn voorkeur voor een ras beperkt zich alleen tot schildpadkatten.

25 May 2014

Niet alle mannen, wel alle vrouwen

Novelist Margaret Atwood asked a male friend why men feel threatened by women, he answered, “They are afraid women will laugh at them.” When she asked a group of women why they feel threatened by men, they said, “We’re afraid of being killed.” 

Voordat mannen van hun stoel springen en "Ja, maar niet alle mannen zijn engerds!" gaan roepen: Nee, dat klopt. Maar elke vrouw die ik ken is wel eens lastiggevallen, 's avonds op straat achtervolgd, aangerand (of nog erger) door de mannelijke minderheid die wél iets kwaads in de zin heeft. Daarom heb ik altijd een checklist in mijn hoofd om seksueel geweld te voorkomen:

-op mijn drankje letten
-niet met vreemde mannen meegaan
-niet door donkere steegjes lopen
-met een boog om een groepje jongens heen lopen om problemen te voorkomen
-niet boos reageren als een man ranzige dingen naar me schreeuwt
-mijn sleutel in de hand houden als een potentieel wapen

Hoeveel mannen nemen standaard deze maatregelen als ze uitgaan? Meisjes leren al van jongs af aan om niet verkracht te worden. Maar worden jongens ook geleerd om niet te verkrachten en dat ‘nee’ echt ‘nee’ betekent? Daarbij komt nog bij dat verkrachters vaak geen vreemde mannen zijn, maar juist bekenden van het slachtoffer. In plaats van meisjes te vertellen over engerds in bosjes, wanneer komen de waarschuwingen over de "normale" jongens in hun omgeving die het recht op seks eisen? Jongens die het niet verkroppen als ze worden afgewezen en vrouwen daarom als hoeren zien die gestraft moeten worden?



Santa Barbara shootings
Het verhaal van Elliot Rodger is hier een extreem voorbeeld van. De schietpartij in Santa Barbara was naar eigen zeggen een wraakactie tegen de mooie vrouwen die hem sinds zijn puberteit afwezen. Vlak daarna regende er op internet discussies over zijn stinkend rijke leven, zijn psychische problemen en zijn vrouwenhatende uitlatingen op internet. Rodger vertelt in talloze YouTube-filmpjes over “hoe oneerlijk het leven is” terwijl hij rondrijdt in zijn BMW. Ook was hij een actieve user op anti-PUA sites, voor mannen die de “kunst” van PUA (pick-up-artist, trucjes voor mannen om vrouwen in bed te krijgen - zoals het dragen van een fedorahoed) niet onder de knie krijgen en zwelgen in zelfmedelijden. Ze noemen zichzelf ‘incels’: “involuntarily celibate”. Rodger postte het onderstaande bericht:

One day incels will realize their true strength and numbers, and will overthrow this oppressive feminist system. 
Start envisioning a world where WOMEN FEAR YOU. 

Het is duidelijk dat Rodger in zijn eigen bubbel zat, aangezien we al eeuwenlang in die wereld leven.

Male entitlement
Hij had klaarblijkelijk psychische problemen, maar dat is een diagnose en geen excuus. Sommige mensen hebben veel ergere diagnoses zoals schizofrenie, maar zij zijn vaker slachtoffer van geweld dan dader. Zoals de blogger Melissa McEwan zei: "Dismissing violent misogynists as 'crazy' is a neat way of saying that violent misogyny is an individual problem, not a cultural one," Vrouwenhaters zijn geen lone wolfs. Ze worden gecreëerd door onze cultuur, die hun vertelt dat hun haat normaal en gerechtvaardigd is. Denk er eens over na: in elke film/serie krijgt de mannelijke held uiteindelijk het meisje, mannen 'verdienen' de aandacht van vrouwen door middel van looks, status en/of geld (wat Rodger alledrie had). Maar als je zijn 140-pagina tellende manifest leest, zie je dat hij nog nooit moeite deed om een meisje te benaderen. Hij verwachtte dat meisjes zichzelf voor zijn voeten zouden gooien. Dit gebeurde niet (shockingly) en hij noemde het een 'crime' en 'injustice'. Daar komt nog bij dat geweld in deze samenleving wordt geassocieerd met macht en mannelijkheid: hardhandig eisen wat aan jou toebehoort. En dat maagdelijkheid bij mannen wordt gezien als schaamtevol, deed Rodger ook geen goed.

Het valt trouwens op dat bijna alle veroorzakers van schietpartijen witte mannen waren (de enige uitzondering die ik op dit moment kan bedenken zijn Brenda Spencer en Cho Seung-Hui). Als hij zwart of bruin was geweest, kreeg hij meteen de stempel 'thug' of terrorist en zou er geen enkele aandacht zijn geweest voor zijn psychische gesteldheid. Nu is hij een "Nice Guy" met psychische problemen, iets waar ik straks op terugkom. Tevens was hij een racist die zich enorm kon uitlaten over donkere mannen die 'zijn' witte vrouwen innamen. Hij is het voorbeeld van de witte, zelfingenomen man die door zijn dominantie in de westerse cultuur alles denkt te mogen doen. Maar niet zoals alle mannen natuurlijk. Voor hem was afwijzing het allerergste wat er kon gebeuren. Maar zwarte vrouwen en lesbische vrouwen worden ook afgewezen. Je ziet hun niet iedereen overhoop schieten. 

Verloedering van de term "Nice Guy"
Op internet kreeg hij veel sympathie van mensen die hem als een "Nice Guy" zagen. Hoezo? Omdat hij zich 22 jaar had ingehouden en niemand doodde? Zoals mijn broer Steven zei: "Vrouwen vermoorden is niet aardig. Daarmee ben je de titel al redelijk kwijt dunkt me. En hoezo wordt er vanuit gegaan dat iedere gefrustreerde, verlegen introvert een 'Nice Guy' is? Problemen met het benaderen, versieren, praten en omgaan met vrouwen heeft doorgaans geen donderstraal te maken met hoe aardig je bent." Het is schrijnend hoe een psychopathische vrouwenmoordenaar in hetzelfde hokje wordt geplaatst als sociaal onhandige jongens die geen vlieg kwaad doen. Straks wordt elke jongen nog op de brandstapel gegooid omdat hij stil in een hoekje zit, aldus Steven.

Sommige mannen blijven volhouden dat Elliot Rodgers daden voortkwamen uit een individueel probleem, geen culturele. Maar de anonimiteit van het internet laat iets anders zien:



Niet al deze mannen zullen een schietpartij organiseren. Maar misschien is dat wel het engste: dat het doodnormale kerels zijn die goed functioneren in de maatschappij. Kerels die je beter niet boos kan maken door ze af te wijzen. 


Maar niet alle...
Geweld en haat tegen vrouwen is niet “typisch iets” voor het Midden-Oosten of andere verre plekken. Het manifesteert zich ook niet alleen in een dodelijke schietpartij. Grensoverschrijdend gedrag gebeurt dagelijks, maar toch denken sommige mensen dat vrouwen overdrijven. De reacties op dit stuk van Hasna El Maroudi over street harassment spreekt boekdelen. Deze mensen beseffen niet dat dit ook hun moeder/vrouw/dochter/zus/etc. overkomt. Geweld tegen vrouwen is niet “opgelost” in de westerse wereld. Er zijn zes mensen doodgeschoten door een expliciete vrouwenhater. En toch moet je je als vrouw hardop verantwoorden dat je geen mannenhater bent en dat niet alle mannen zo zijn, als je deze haat in de maatschappij benoemt. Blijkbaar is praten over geweld tegen vrouwen door toedoen van mannen respectloos naar mannen toe.


Niet alle, maar genoeg
Ik geloof dat je een goed persoon bent. Ik ken immers heel veel mannen die geen vlieg kwaad zullen doen. Maar als je die energie van jezelf verdedigen eens steekt in het aanspreken van mannen die wél in staat zijn om een vrouw te slaan/aanranden/verkrachten/lastigvallen, dan komen we nog ergens. Wees niet boos op de vrouwen die zeggen bang te zijn (het gaat immers niet over jou toch?), wees boos op de mannen die het voor de rest verpesten. Ik vind mijn eigen veiligheid namelijk belangrijker dan dat jij je aangevallen voelt, omdat je eraan wordt herinnerd dat niet alle mannen decent human beings zijn zoals jij. Dus geef het goeie voorbeeld als de dominante groep. Een man die andere mannen aanspreekt wordt vaker gehoord dan wanneer een vrouw het doet. Want dan is het allemaal hysterisch gezeik.

Nog steeds niet overtuigd? Misschien kan deze heteroseksuele, witte man het beter uitleggen:



13 May 2014

Conchita Wurst, Queen of Europe


'Transseksuele baardaap, kermisattractie, freak, verwarde man.' Een kleine greep uit de Twitter-storm toen bekend werd dat de Oostenrijkse drag queen Conchita Wurst het Eurovisie Songfestival won. De scheldpartijen waren niet afkomstig uit conservatieve Oost-Europese landen, maar uit het eerste land dat het homohuwelijk legaliseerde en wereldwijd bekend staat als een progressief paradijs voor LGBT’ers: Nederland. Het is opvallend hoe agressief er gereageerd wordt op iemand die gendernormen overschrijdt. Misschien was het de frustratie dat Ilse en Waylon genoeg moesten nemen met de tweede plaats? Toch is het sneu om zo kleingeestig te reageren. Het blijkt maar weer dat ook in Nederland mensen moeite hebben met mannelijke vrouwen en vrouwelijke mannen. Manwijf, homo, nicht, pot en andere scheldwoorden worden te pas en onpas afgevuurd op mensen die niet “mannelijk” of “vrouwelijk” genoeg zijn. En dan heb ik het niet alleen over mensen die op hetzelfde geslacht vallen. Denk aan een corpsbal die zijn zestiende biertje op een avond niet op krijgt of een meisje met kort haar.

Hoewel ik alle afleveringen van Rupaul’s Drag Race minstens drie keer heb gekeken, moet ik eerlijk toegeven dat ik me ook ongemakkelijk voelde toen ik voor het eerst Conchita Wurst zag. Ze deed me denken aan Kim Kardashian aan de testosteron. Maar hoe meer Conchita sprak over zelfacceptatie, hoe meer ik toegroeide naar #TeamConchita. Thomas Neuwirth, de man onder de make-up, legt zich niet neer bij één gender en daagt de normen uit. Met haar genderbending uiterlijk is Conchita zowel bij de drag queens, als bij de “normale” mannen een vreemde eend in de bijt. Als ze zonder baard of zonder vrouwenkleding had meegedaan aan het Songfestival, had haar liedje over empowerment weinig impact gemaakt. Of je nou eens bent met haar manier van doen of niet, er valt niet te ontkennen dat ze lef heeft. In Wit-Rusland en in Rusland waren petities om Conchita van het festival te weren, omdat het anders een “sodomiefeest” werd. Door mee te doen aan een groots media-spektakel met 125 miljoen kijkers in Europa alleen al, maakt ze van zichzelf een makkelijk doelwit voor haat. Het geld en de aandacht die ze kreeg op het Songfestival kan niet compenseren voor alle bedreigingen die aan haar gericht zijn. Ballen dus (no pun intended).

“Het is gewoon een vent. Het is geen zij, maar een hij,” zeggen mensen die weigeren om naar haar drag persona te refereren als “zij”. Deze mensen zitten vastgeroest in hun eigen, nauwe blik op de wereld die een strikte scheiding hanteert tussen Mannelijkheid en Vrouwelijkheid. Niks ertussen, niks erbuiten. Helaas zit de wereld niet zo in elkaar. Er zijn genoeg mensen die qua gender niet passen in het ene of het andere hokje. Sommige mensen zijn transgender, non-binary, gender-neutral, drag queens etc. Ervoor uitkomen is lastig, gezien de onbegrip en haat die het oproept. De stereotype beelden die er in de media bestaan over transgenders helpen ook niet mee aan hun zichtbaarheid. Van de psychopaat in Silence of the Lambs die dacht dat hij een vrouw was (maar niet transgender was), tot de met hiv besmette prostituee in Dallas Buyers Club.

Maar er was helemaal niks camp of freakshow-achtig aan Conchita’s optreden. Ze had een stijlvol James Bondtheme-actig nummer, ze was stijlvol opgemaakt (ook haar baard was netjes getrimd) en ze zette een stijlvolle show neer. Ik vergat steeds dat ze een baard had. Conchita Wurst werd een gimmick genoemd. De definitie van een gimmick is: iets dat grappig en niet al te serieus is. Maar met haar nummer “Rise Like a Phoenix” maakte ze een serieuze statement. Het moet niet uitmaken of je man/vrouw/homo/hetero bent, maar om wat je kunt en doet. Zoals goed zingen en een classy act brengen. De zingende kalkoen een tijd terug of de idioot in de hamsterkooi, dát zijn circus acts. Dit niet. Met de 12 punten die ze kreeg van veel conservatieve Oost-Europese landen en haar daaropvolgende overwinning, steekt ze een dikke middelvinger op naar kleingeestigheid. Die avond heeft de zelfexpressie gewonnen.



16 March 2014

Ook ik ben Nederlands

Gister kreeg ik een berichtje van een jongen op Facebook. Of ik zijn initiatief Ook Ik Ben Nederlands wilde delen op de #39-pagina. In deze fotoserie houden verschillende niet-blanke Nederlanders een bord omhoog met een bekrompen opmerking erop die iemand tegen hun heeft gezegd. 
Vaak zijn de dingen die worden gezegd niet slecht bedoeld en al helemaal niet bewust, maar het kan soms behoorlijk bot en/of bekrompen overkomen. Waardoor degenen die aangesproken worden zich gekwetst en minder Nederlands voelen.

Het kunnen kleine, subtiele opmerkingen zijn, ook wel microagressions genoemd (“Word jij ook bruin in de zon?”). Microagressions benadrukken dat de aangesprokene 'anders' is en ze zijn vaak zo subtiel dat je er bijna niet boos om mag worden. Maar als je deze vragen continu te horen krijgt, bouwen irritaties zich op. Andere uitspraken zijn ronduit lomp, met het racistische gehalte uit grootmoeders tijd (“Je bent best slim voor een Afrikaan.”), toen zwart en wit nog gescheiden leefden. En toen het nog normaal was om te spreken over ‘zwart’ en ‘wit’. In beide gevallen drukken de opmerkingen een machtsverschil uit, waar de aangesprokene aan het kortste eind trekt en wordt gereduceerd tot een stereotype.




De initiatiefnemers waren geïnspireerd door de Amerikaanse foto-projecten #ItooamHarvard en #ItooamOxford, die een podium geven aan niet-blanke studenten. Deze studenten ploegen eindeloos door een zee van kleingeestig commentaar en verbaasde blikken van anderen. Want donker zijn en aan een prestigieuze universiteit studeren sluiten elkaar niet uit? Wat?!





De fotografe Kiyun deed dit vorig jaar ook al, voor haar project over microagressions:



Er wordt vaak lacherig gedaan over "die overdreven Amerikanen die alles maar racistisch vinden". Ik vind het juist mooi dat ze mensen serieus nemen wanneer die aangeven gekwetst en beledigd te zijn. In de VS zijn Aziatische belangengroepen bijvoorbeeld veel vocaler dan in Nederland (hoewel de #39-actie van vorig jaar mij nog steeds laat glimmen van trots. En een vettige voorhoofd). Helaas wordt in Nederland vaak krampachtig ontkend dat iets racistisch is, tenzij je met een witte puntmuts en een swastika op je borst in iemands achtertuin een enorm kruis in de fik steekt. 

Een 'goedbedoelde' opmerking die ik vaak hoor is “Wat spreek je goed Nederlands!” Oh, really? Ik ben geboren en getogen in Nederland, ik zat op Nederlandse scholen, ik studeer in Nederland, ik heb Nederlandse vrienden, ik kijk Nederlandse televisie, vloeken kan ik als de beste in het Nederlands. Het moet wel erg slecht gesteld zijn als mijn woordenschat niet verder reikt dan “Sambal. Lekkel.” Dan komt de tweede opmerking: “Nee, ik bedoel. Je spreekt zo nétjes Nederlands!” Een echte Haarlemmer spreekt natuurlijk Algemeen Beschaafd Nederlands. Maar zo zie ik er niet uit, dus het is je vergeven.

Andere goedbedoelde vragen:

“Eet je weleens hond?”
Waarom denk je anders dat mijn vriendin in het asiel werkt?

“Ken je [random Aziaat die nul relevantie heeft in dit gesprek]?“
Ken jij Balkenende?

“Dit kun jij vast lezen.” -showt Japanse tekens getatoeëerd op zijn lichaam-
Er staat: ik was erg beïnvloedbaar in 2001.

“Kun je het verschil zien tussen andere Chinezen?”
Deze is eigenlijk wel interessant. Toen ik 6 weken in China zat en dagelijks zeeën van Chinezen zag, begonnen de weinige blanke buitenlanders die ik daar tegenkwam op elkaar te lijken. Het is zoiets als dat je drie zwarte vrienden hebt en hun onderscheidt door de onderlinge lichamelijke verschillen. En als je vijftien zwarte vrienden hebt, zie je nog meer onderlinge verschillen. Hooray, you just learned how to tell black people apart! Maar om de vraag te beantwoorden: ik haal mijn vader en mijn moeder ook weleens door elkaar, ja.

Voordat mensen weer het minst erge voorbeeld, “Waar kom je vandaan?”, gaan verdedigen en beginnen te razen dat "alles tegenwoordig racistisch is". Nee, het is niet erg om te vragen naar iemands afkomst. Maar als je aan een niet-blank uitziende Nederlander vraagt wáár die persoon vandaan komt, dan neem je al aan dat hij niet in Nederland geboren kán zijn. Dat is behoorlijk kortzichtig. Er worden dagelijks baby's in Nederland geboren die niet roomblank zijn, shockingly“Wat ben jij?” is ook een treurige, alsof je het over een kattensoort hebt. Vraag gewoon Wat is je afkomst? als je geïnteresseerd bent.

Als je het privilege hebt om als blanke Nederlander geboren te zijn in Nederland, is het lastig om je voor te stellen waar minderheden op een dagelijkse basis mee te maken krijgen. Voordat mensen gaan claimen dat er geen racisme bestaat, maar alleen overgevoelige minderheden, moet je bedenken: een grap of een opmerking staat niet op zichzelf. Ik zou zeggen: geniet van je white privilege en luister naar iemand die uitlegt waarom iets kwetsend en -daar komt het- racistisch is. 

Ik ben waanzinnig blij met het #OokIkBenNederlands-intiatief. Chapeau voor de mensen erachter. Voor degenen die te maken krijgen met microagressions: nee, je stelt je niet aan. Of je nou zwart, blank, Aziatisch, homo, trans enzovoorts bent. Het is oké om je gekwetst te voelen. Het is immers een gevoel en geen gedachte die je kunt sturen. Elke dag een druppel doet een emmer na jaren ook overlopen. 

02 February 2014

Selfies en de überhipster

Dit stukje werd een tijdje geleden gepubliceerd in Asian News, maar ik moest alsnog mijn ontdekking van de überhipster met jullie delen:

‘Selfie’ is uitgeroepen tot hét woord van 2013. Nederlanders konden stemmen op tien woorden: koningslied, kopschopper, kweekburger, selfie, sletvrees, socialbesitas, voedselsjoemel, boekface, comakijken en knikkebolziekte. Het is niet vreemd dat selfie heeft gewonnen. Hoe vaak gebruik je namelijk in het dagelijks leven woorden als koningslied of boekface? En wie kan ‘socialbesitas’ zeggen zonder over zijn nek te gaan van pretentie? Sletvrees gebruik ik trouwens wel continu tijdens het koffieleuten, maar dat terzijde.

Foto’s maken van jezelf is niks nieuws. Mensen doen het al jaren. Wat wél nieuw is, is de enorme productie van selfies. Sinds de komst van de digitale camera, kun je oneindig veel foto’s schieten en ze net zo makkelijk weer verwijderen. Geen nare verrassingen meer bij het ontwikkelen van je foto’s en erachter komen dat er alleen maar enorme, vettige duimen op de lens zijn gedrukt. Ik weet nog toen ik op 11-jarige leeftijd ging rotzooien met make-up en stiekem mijn moeders camera gebruikte voor mijn eigen fotoshoot. En het vervolgens weer te vergeten, totdat mijn moeder onze vakantiefoto’s aan visite wil laten zien en ze zich vervolgens bescheurt door de zelfportretten van een treurig opgemaakt kinderclown.

Door de komst van social media sites, zoals MySpace, ontstond een hele cultuur van selfiemakers. Vaak van het vrouwelijke geslacht, jong en met de toen revolutionaire duckface. Omdat je inmiddels nog niet dood gevonden wil worden met deze vacüum gezogen lippen, is er iets nieuws in Selfieland: de sparrow face. Overgewaaid uit Japan, waar meisjes voor de camera hun ogen verwonderd openen als een onschuldig hertje en hun lippen een klein beetje van elkaar doen, als een babymusje dat gevoed moet worden. Hoe popperig het er soms uitziet, het oogt veel flatteuzer en gezichtsvriendelijker dan de eendenkop.

Met mijn pen achter mijn oor besloot ik de geschiedenis van de fotocamera te onderzoeken, oftewel ik schakelde Wikipedia in. In 1914 was de toentertijd 13-jarige Russische hertogin Anastasia Nikolaevna één van de allereerste tieners die een selfie nam. Ze stond voor een spiegel en hield een enorme box camera van Kodak vast. Ik keek naar haar gezicht. Haar ogen waren opengesperd en haar mond was een beetje geopend. Ik hapte naar adem. Anastasia deed de sparrow face al 100 jaar voordat het cool was. Zij was de überhipster. Haar stoïcijnse blik, warrige haar, hoge kraag en de geestverschijning van Edgar Allan Poe links deden mij huilen van zowel aversie als fascinatie.


Anastasia Nikolaevna, 1914