21 July 2013

Eerlijkheid is voor mietjes

Het was een helse bevalling, die inschrijfprocedure voor de universiteit. Toen Studielink aangaf dat ik officieel was ingeschreven, sloeg ik uit vreugde een gat in de muur. Eindelijk was er een eind gekomen aan dit bureaucratische circus en kon ik opgelucht aan mijn vakantie beginnen. Maar na twee weken feesten, breien en poezen aaien in het asiel, kreeg ik weer een mail van de universiteit. Mijn inschrijving was nog niet voltooid. Vanwege dit soort mails krijg ik de hele zomer door een reeks hartaanvallen. Ik moest een paar dingen ophelderen over de intakevragenlijst die ik had ingevuld, waarin ik had aangegeven hoeveel tijd ik van plan was te besteden aan mijn studie, werk en hobby’s. Ik had destijds zo eerlijk mogelijk geantwoord, want sociaal wenselijke antwoorden pikken ze er zo uit, dacht ik naief. Helaas werd deze eerlijkheid niet gewaardeerd en werd ik vervolgens onderworpen aan een heus kruisverhoor.

“Je hebt aangegeven dat je eindexamengemiddelde lager dan een 6,5 is. Is dit echt wat je wilde invullen?”. Mocht ik dan een ander cijfer kiezen? Daarna werd mij verteld dat de 32 uur per week die ik gepland had voor zelfstudie “zorgwekkend weinig was”, vooral voor iemand met zo’n brutaal laag gemiddelde. Ook de 12 uur per week uitgaan, deed bij hen het zweet uitbreken. “Op grond waarvan denk je met deze tijdsinvestering voldoendes te kunnen halen?” Ik zag dat dikke belerende al vingertje voor me, met harige knokkels en vol ouderdomsvlekken. Alsof ik door deze mail meteen mijn hele levensstijl om zou gooien en een kerk in ging vluchten. Ik vroeg aan mijn vriendin, die dezelfde studie ging doen, of zij ook zo’n betuttelende mail had gekregen. “Nee, want ik heb gelogen. Ik zei dat ik 40 uur per week zou studeren en weinig uitging,” Ze was Pandora's Doos zelve. Blijkbaar is het niet normaal meer om de waarheid te vertellen. Straks ga je nog zeggen dat je alleen naar de universiteit komt om samen met Roderick en Klaas-Jeroen onder het genot van een pils, snerpende hertjes te versieren.

Maar als ik het eens van de andere kant bekijk. De meneer die deze mail stuurde, weet: mensen liegen. Dat is waar. Of je je vriendin nou vertelt dat ze met dat geblondeerde haar écht niet op Gordon lijkt, of dat je altijd “toevallig” aan de racekak bent wanneer je moeder belt. Iedereen liegt. Dus als een student aangeeft dat hij niet uitgaat, gaat hij in werkelijkheid 12 uur per week uit. En als hij 12 uur per week aangeeft, dan ligt hij nu met alcoholvergiftiging en pleisters over zijn tepels in het ziekenhuis. De maatschappij is zo bekrompen dat je bij een intake of sollicitatie jezelf “beter” moet liegen, voordat je überhaupt een kans krijgt. Ik besloot een vreselijk beleefde mail terug te sturen, om te laten weten dat ik desnoods minder tijd zou besteden aan mijn werk en hobby's. Voor mijn studie. De zieke kinderen in het ziekenhuis moesten het maar zonder hun favoriete Cliniclown doen en mijn schaakset bleef onaangeraakt. Een paar uur later stond ik officieel ingeschreven, maar ik verafschuwde mijn eigen slijmerigheid.