26 May 2013

Een kijkje achterin de vavo-keuken

Als de eindexamens ten einde zijn, worden zwembaden in Lloret de Mar en Cherso binnenkort ondergekotst door Nederlandse pubers. Shotten tot je niet meer weet hoe de kleur groen ruikt. Plassen tegen een McDonalds terwijl gezinnen rustig hun Paardenburger willen eten. Maar hè. De eindexamens zijn dan eindelijk achter de rug en dat mag gevierd worden. Maandenlang soggen en daarna jezelf nachten achter elkaar wakker houden met energydrink, is niet bepaald aangenaam. Ik zou je eens vertellen hoe mijn afgelopen twee maanden eruitzagen. Met mijn tong uit mijn bek staarde ik dagenlang voor me uit. Gestrest omdat ik zoveel moest doen, maar alsnog weigerde ik met alle macht een vinger uit te steken. Door deze inwendige strijd smeet ik af en toe uit pure frustratie met mijn hoofd op tafel. Zelfs nu nog zie ik op het eikenhout een dynamische compositie van vettige voorhoofdvlekken.

Mijn studie ontwijkende gedrag bestond verder uit:
-de inhoud van mijn kledingkast verdubbelen door internetshopping
-gore huis-tuin-en-keuken haarmaskers maken (tip: niet met heet water het ei uit je haar smeren, tenzij je een wandelende omelet wil worden)
-namen bedenken voor mijn toekomstige kinderen (Sophie, Naomi Wolf en Nebraska Jones; ik ben niet voorbereid op een jongetje)
-films van John Waters kijken en elke kitscherige winkel beroven uit pure waanzin

Een week voor mijn eerste examen wist ik zeker dat ik ging zakken, ging ik even huilen en daarna ging ik non-stop leren totdat mijn pruttelende hersenen mijn neus uit droop. Het was een hele bevalling. In de examenzaal zat ik trillend op mijn stoel. “Fuck, fuck, fuck, straks krijg ik een black-out.” Maar toen ik mijn examen voor mijn neus kreeg, dacht ik: is dit het? Ik kan je vertellen dat een zwembad in Albufeira binnenkort heel vol zal lopen.

Oh mijn god, ik besef me opeens dat ik eindelijk mijn vwo papiertje ga halen en het vavo vaarwel kan zeggen. “Vavo, dat is toch voor criminele faalhazen die van 5 scholen zijn afgetrapt en dertigplussers zonder diploma?” Denken mensen wel eens wanneer ik vertel dat ik vavo doe, oftewel het volwassenenonderwijs. Twee jaar geleden schreef ik me in op het Joke Smit College in Amsterdam. Op dag één kwamen de criminele faalhazen en dertigplussers me inderdaad tegemoet in de naar frituurvet en AXE riekende kantine, maar ik kwam er snel achter dat zij een kleine minderheid vormden. Mijn school werd vooral platgelopen door “gewone jongeren” (lees: hipsters die het hele kledingrek van de Zipper als outfit droegen en in de tussenuren naar de Starbucks gingen, Uggs-meisjes, nerds die de hele dag 9gag quoten, metalheads, jongens met beige broeken). Eigenlijk leek het op een reguliere middelbare school, alleen was het bij iedereen ooit ergens misgelopen. Gezakt, vmbo-havo-vwo traject, twee keer blijven zitten, gestopt met school… We zaten hier allemaal met andere redenen.

Het intelligente en nette meisje dat vorig jaar naast me zat bij Engels, bleek een echte party animal te zijn die door haar nalatigheid van het gymnasium was afgetrapt en later ook van de havo. Toen belandde ze op deze school en haalde ze niet alleen haar havo-diploma, maar twee jaar later was ze ook nog eens, op haar 21e, cum laude geslaagd voor het vwo en werd ze toegelaten tot de studie geneeskunde. Maar ze was niet opeens een saaie Truus geworden die elke vrijdagavond braaf ging leren en zaterdag met moeders voor de tv een trui ging breien voor haar toekomstige echtgenoot Barry, met wie ze nu al hun eerste fietsvakantie naar Frankrijk heeft gepland. Neen. Ze was nog steeds de party animal die ze altijd was geweest, alleen stelde ze nu betere prioriteiten. Pillen met mate.

Ondanks het feit dat mensen op het Joke Smit verschillende achtergronden hadden, was de sfeer op school erg relaxt. We hadden zelfs een Gespot-pagina met maar liefst 12 leden ("Hmm, van wie kan dit schunnige doch vleiende bericht zijn?"). De leraren maakten er hun levenstaak van om de grootste Derp een diploma te bezorgen. Mijn geschiedenisleraar, een kale jolige man met een pens en houthakkersoverhemd, maakte het vak enigszins interessant. Vroeger had ik een hekel aan geschiedenis, maar nu hijgde ik elke les zowat in zijn nek om mij meer te vertellen over de Nederlandse staatsvorming tot aan de 19e eeuw.

Het tempo op het vavo lag hoog. Stof van 5 en 6 vwo worden in één jaar gepropt, wat prima te doen was. Tenminste, als je gezakt was en alles al eerder had gehad. Erg frustrerend voor iemand als ik, die na de 4e klas was gestopt met school en nu een overvloed nieuwe informatie moest verwerken. Geschiedenis? Vier jaar niet gehad. Filosofie? Drie jaar niet gehad. Maatschappijwetenschappen? Nooit gehad. Mijn schoolrooster puilde uit van de tussenuren en avondlessen. Tijd voor een bijbaantje als Cliniclown of hufters in elkaar leren trappen bij Krav Maga had ik niet, aangezien ik vier dagen per week tot 8 à 9 uur ‘s avonds op school zat.

Het advies van mijn decaan om een paar vakken te laten vallen, had ik meteen afgeslagen. De motivatie ontbrak mij om nog een jaar op het vavo te blijven. Tuurlijk, ik had toen niet eens tijd om uit mijn neus te kanen. En de man van het studiecentrum zag ik vaker dan mijn moeder. En ik dineerde met mijn klasgenoten in de kantine en betaalde me blauw aan automaatsnacks... Maar zo’n schooljaar ging snel voorbij. Nog even doorbijten en dan was ik klaar. Bij deze gedachte verscheen er een perverse glimlach op mijn gezicht. Mijn vwo-diploma roept mij. De zomervakantie van drie maanden roept mij. DRIE. FUCKING. MAANDEN. Weet je hoeveel Franse campings ik in die tijd langs kan gaan tijdens mijn fietsvakantie? En hoeveel gezellige e-cards ik erover kan sturen naar mijn vriendin Babs? Oh ja, en de universiteit roept mij. Het studentenleven roept mij. Een rommelig studentenhuis met schimmelige pizzadozen en kots van vrienden in alle hoeken van de kamer roept mij (ik ken mezelf, dit klinkt precies goed)... Eindelijk.