30 December 2013

Rapunzels geheime wapens

Winter. De donkere dagen nemen toe en het Nederlandse weer neemt steeds meer Siberische vormen aan. Terwijl ik vecht tegen de bovenste knoop van mijn spijkerbroek na elke kerstmaal, sluimert mijn andere aartsvijand op de achtergrond. Uitgedroogd winterhaar. Het pluizige haar valt me eerst niet op, totdat mijn oom mij niet meer kan onderscheiden van de kerstboom.
Mijn haar is erg breekbaar, omdat het een tijdje terug kapot is gebleekt. Ik wilde eruitzien als een K-pop zangeres:

Nana van After School is mijn godin

Na een hele rits kappers te hebben versleten en thuis vele experimenten te hebben uitgevoerd met bleek, was het resultaat altijd hetzelfde: knaloranje haar. Hoeveel zilvershampoo of askleurige haarverf ik er ook in deed, mijn haar bleef gloeien. Ik had de hoop al opgegeven, totdat ik een geweldige Japanse kapster in Amstelveen vond. Met haar skills maakte ze mijn haar blond-blond en verliet ik voor het eerst in mijn leven een kapsalon zonder dikke kloppende aders op mijn voorhoofd en een nerveus trillend linkerooglid.

Nu, twee maanden later, is mijn haar zo droog als stro. Ik kan de krultang gewoon niet weerstaan, maar op deze manier geef ik mijn haar een reisje vagevuur cadeau. Maar het is niet te laat. Met trots presenteer ik mijn geheime wapens tegen het dooiepuntenfestijn: cholesterolmasker, honingmasker, eimasker en arganolie.

Cholesterolmasker
Dit product van Dark and Lovely is aanvankelijk bedoeld voor kroeshaar. Het ruikt erg zoet en ligt onderaan de schappen in bijna elke drogist. Ik stuitte erop toen ik in de Etos 5 cent van de grond wilde rapen. Misschien een vreemd idee om cholesterol in je haar te smeren, maar mijn gladde lokken liegen er niet om. Voedend, niet te zwaar en ook nog eens goedkoop. Ik doe mijn haar dan in een klemmetje en trek een badmuts over mijn hoofd. Volgens de gebruiksaanwijzing moet je het 5 minuten laten intrekken, maar ik laat het liever 30 minuten erin zitten. Misschien ondertussen je benen scheren, teennagels knippen of heel veel Kud filmpjes kijken.


Soms gebruik ik het maskertje als leave-in door een klein beetje in mijn haar te doen voordat ik naar bed ga. Vergeet niet 's nachts je raam dicht te doen.


Honingmasker
Ik gebruik dit haarmasker op dagen waarop mijn vader me aanziet voor de zanger van zijn favoriete hair metal band. Schijnbaar wordt je haar lichter van honing. Ik heb er zelf weinig van gemerkt, maar sommigen zweren erbij.
Mix 2 eetlepels honing met 4 eetlepels siliconenvrije conditioner (bijvoorbeeld van Syoss of de Kruidvat). Kwak de mix in je haar. Klemmetje erin, badmuts eroverheen en 15-30 minuten wachten. Uitspoelen.
Siliconen zijn de troep die beautymerken in hun producten stoppen zodat het lijkt alsof je haar er glad en verzorgd uitziet. Maar in werkelijkheid worden je droge punten omhuld door een siliconenlaag en drogen ze hierdoor nog meer uit. Je herkent siliconen in de ingrediëntenlijst doordat ze eindigen met -cone. Ze bouwen zich op op je haar, waardoor het er zwaar, slap en sliertig uit gaat zien. Een no-go voor mijn steile Aziatische haar.
.

Eimasker met olijfolie
In het verleden zweerde ik hierbij. Ik gebruik het nu niet, omdat mijn haarschubben door al het bleekmisbruik nu wijd openstaan en alles opnemen wat in de buurt komt van mijn haar. Als ik ei erin doe, wordt het dus knalgeel. But feel free to try it out yourself:

Mix 1-2 eieren en een eetlepel olijfolie in een kom. Breng het mengsel met een lepel aan op droog haar. Steek je haar op met een klemmetje of doe een badmuts over je hoofd. Zorg er in ieder geval voor dat je haar niet druipt. Sommige mensen föhnen hun haar lichtjes om hun haarmasker beter in te laten trekken. NIET DOEN. Dit is prima met andere haarmaskers, maar in dit geval zal het ei in je haar stollen. En laat ik je vertellen dat het een enorme hel is om die stukjes omelet uit je haar te vissen. Laat het maskertje 40-60 minuten intrekken totdat je haar stijf wordt. Spoel het vervolgens goed uit met warm water (niet te warm of heet, denk aan het omelet!). Was je haar daarna met shampoo om de laatste restjes uit te spoelen. Wanneer je haar handdoekdroog is, breng je een rijkelijke hoeveelheid siliconenvrije conditioner aan. Laat dit 30 minuten intrekken zodat je haar weer voorzien is van vocht. De proteïne in het eimasker is erg voedend, maar je haar kan er erg broos van worden aangezien het geen vocht bevat. Proteïne en vocht moeten elkaar in balans te houden. Een siliconenvrije conditioner vult het vocht in je uitgedroogde lokken weer aan. Na 30 minuten spoel je je haar uit en voilá: fabuleus Hollywood haar! 

Gebruik deze maskers 1 of 2 keer per week (ligt eraan hoe slecht je haar eraan toe is op de schaal van 1 tot Carrot Top) en uiteindelijk waan je je een L’Oréal-model. Of een metalhead op een Pantera concert.



Vloeibare wonder in een flesje

Arganolie
Ook wel Marokkaanse olie genoemd. Het is niet goedkoop, want een flesje van 59 ml kost €16,99 bij De Tuinen. Maar je doet er erg lang mee, omdat je aan een paar druppels per keer genoeg hebt. Let erop dat je pure arganolie koopt en geen siliconen cocktail. Serums zijn een uitvinding van de duivel.
Style je haar zoals je altijd doet. Doe een paar druppels olie in je handpalmen en verdeel het over je haarpunten. That's it. Kijk je haar shinen. Doe het ALTIJD achteraf. Nooit gebruiken als heat protectant, want je bent dan gewoon je haar aan het frituren met hete olie. Je kunt ook de olie op je hoofdhuid smeren vlak voordat je je haar wast. De gezonde vetzuren en vitamine E stimuleren schijnbaar de groei van je haar. Doe het wel met mate, anders zie je er binnen de kortste keren uit als een Bostoniaanse gladjakker.

Heb je een paar weken al het bovenstaande geprobeerd, maar word je alsnog aangezien voor een kluizenares die haar ramen met oude kranten dichtgeplakt? Dan mag je gerust mijn huis komen bekogelen met eieren en noten. If all fails: gooi alles in een blender en drink het op. Want schoonheid begint van binnen.

21 November 2013

Racisme tegen Aziaten bestaat niet




Je gaat op de Nederlandse televisie een liedje zingen. Niet zomaar een liedje, maar een aria uit een opera van Verdi. Je raapt al je moed bij elkaar en opeens zegt één van de juryleden: "Which number are you singing? Number 39 with rice?" Oh ja. Je wordt eraan herinnerd dat je Chinees bent en dat is natuurlijk hilarisch. Toen deelnemer Xiao Wang in Holland's Got Talent zijn niet-westerse, exotische en voor Nederlanders onverstaanbare naam noemde, zei de oer-Hollandse blonde Chantal Janzen: "Oh, that's okay." De toon was gezet. Vervolgens werd deze man voor duizenden mensen door Gordon te kakken gezet. Het ene stereotype volgde het ander op en geen haan die ernaar kraaide.

“Surplise! […] This is the best Chinese I had in weeks. And it’s not a takeaway. […] Dat is toch net een ober uit een Chinees restaurant?!”



De Amerikaanse media pikte het op en mensen zijn geschokt door het publieke racisme van ‘the Dutch’. Ik vond het vreemd dat deze discussie niet in Nederland zelf gaande was. Het is lastig om Gordons aandachttrekkerij serieus te nemen, aangezien hij op iedereen pist die ook maar enigszins afwijkt. Maar het is kwalijk dat RTL hem een podium geeft om zijn vooroordelen te verspreiden en niet erkent dat zijn opmerkingen erg kwetsend waren voor veel Chinezen.  Het verschil tussen dit en satire is dat satire kritiek levert op de maatschappij, terwijl Gordon een soort brugklassershumor vertoonde om op een Chinees te reageren. Ik was meer beledigd door zijn gebrek aan originaliteit. Wat mij het meest verraste was de laconieke houding van andere Nederlanders. Want waarom zag ik dit fragment pas vier dagen later op een Amerikaanse site? Waarom had niemand in Nederland het erover? “Nou ja, is het wel racisme? Het is maar een grapje.” Een grapje, een geintje, no offense. Je kunt racistische opmerkingen afkeuren of bemoedigen, maar ga het niet ontkennen zoals deze reageerders op nrc.nl:

“Dit is niet racistisch. Ik heb rood haar. Hoe vaak heb ik daar niet opmerkingen over gehoord. Zijn dat dan racistische opmerkingen?” 
“Als je er om kan lachen, heb je plezier; maar dan is de maker van de grap nog niet een racist. En ook niet degene die erom moet lachen.”
“Dit is grappige, botte, Nederlandse humor. Dat is onze cultuur. Wij zijn niet politiek-correct. Wij zijn een volk waar gewoon grappen gemaakt kunnen worden over huidskleur en afkomst, juist omdat we weten dat het allemaal goed zit.”

Nederland is een tolerant land. Maar juist door die "het zit wel goed"-mentaliteit, snappen mensen vaak niet wat er kwetsend is aan bepaalde opmerkingen. Dit gaat niet over vrijheid van meningsuiting, maar ervoor kiezen of je lomp gedrag gaat vertonen. Een zinnige reactie op nrc.nl was "Racisme is als een scheet. Leuk en grappig voor jezelf, maar vervelend voor anderen." Iedereen heeft vooroordelen, maar je kunt ervoor kiezen het onder vrienden te houden, of iemand anders mee te kakken te zetten. Er bestaat zoiets als respect en context. Schijnbaar strooien we te snel met het woord racist. Mensen vinden het ongemakkelijk als ze voor racist worden uitgemaakt. Weet je wat nog ongemakkelijker is? Je hele leven lang racistische opmerkingen naar je hoofd geslingerd krijgen.

Chinezen zijn een onopvallend volk in Nederland. Ze werken hard, bemoeien zich met hun eigen zaken en niemand heeft last van ze. Je hoort in Nederland bijna nooit over Chinese hangjongeren en criminelen. Toch krijg ik, als tweedegeneratie Chinese, regelmatig racistische opmerkingen te horen. We kennen het allemaal wel. Chinezen praten grappig, hebben lelijke spleetogen, eten hond, lijken allemaal op elkaar en onze namen klinken als pannen die tegen elkaar aan worden geslagen. Maar zodra ik er iets van zeg, ben ik ‘overgevoelig’. Waar maak ik me druk om. Het is maar een grapje.

Verjaardagen vieren op de basisschool was altijd weer een feest, als de hele klas “Hankie pankie Shanghai” begon te zingen. Mijn opa en oma leerden mij ook Chinese kinderliedjes, maar daar leek deze oortyfus in geen enkel opzicht op. Rare klanken die de Chinese taal imiteerden en de naam van een grappig klinkende stad. Alle kinderen draaiden zich dan grijnzend om naar mij, het enige Chinese kind in de klas. “Waarom zing je niet mee? Het is toch jouw cultuur?” Vooral leuk als ze hun ogen tot spleetjes trokken, om me een huiselijk gevoel te geven. Fijnste was als de juf luidkeels meezong.

Regelmatig word ik, net als veel andere Aziaten, op straat nageroepen met “ni hao!”, “konnichiwa!” of the good ol' "ching chang chong!". Vaak volgt een hoog gegil á la Bruce Lee en “Me love you long time! Ten dollar sucky sucky!”. Een keer werd ik in Amsterdam een hele straat achtervolgd door twee mannen die willekeurige woorden zoals "sushi!", "happy ending!" en "wasabi!" naar me schreeuwden. Of toen ik met mijn moeder voor ons huis een oude stofzuiger ging legen. Twee Nederlandse mannen vroegen of we schoonmaaksters waren. Het was geen grap, ze waren echt op zoek naar een schoonmaakster. “Oh nee, was het niet racistisch bedoeld hoor! Als je een Nederlandse man van in de 60 was, had ik precies hetzelfde gedacht.” Ik had de stofzuigerslang nog net niet anaal bij hem ingebracht. Gelukkig zijn er ook mensen die echt geïnteresseerd zijn in onze cultuur. “Aziatische vrouwen hebben toch horizontale vagina’s?” Ik had hier nog nooit van gehoord en het verraste me dat deze jongeman mijn anatomie beter kende dan ik zelf. Aan de andere kant is het ook ‘logisch’, op een racistische manier. Een overdwarse vagina lijkt immers op een spleetoog. Weet maar een man te vinden die jou kan bespelen als een mondharmonica.

Het gaat niet om Gordon. Hij is maar één van de vele mensen in Nederland die het hilarisch vindt om ‘sambal bij’ naar elke willekeurige Aziaat op straat te schreeuwen. Het lijkt wel alsof het geaccepteerd is om Aziaten belachelijk te maken zonder het racisme te noemen. Stel dat we de Chinees vervangen door een Arabier. “Wat ga je voor ons zingen, broodje shoarma met extra knoflook saus? Hij ziet eruit als een halal slager!” Gaan mensen nog steeds ontkennen dat het racistisch is? Of als het een Surinamer was die op het podium stond: “Wat ga je zingen, sounds of the jungle?” Er zou net zo’n rel uitbreken als in het (daar komt ‘ie weer!) Zwarte Pieten-debat. Helaas vinden veel mensen ook dit een non-discussie. Maar er ontstaat tenminste een discussie en dingen worden bespreekbaar gemaakt. En daar ligt het probleem bij veel Chinezen, of sterker nog, bij veel Aziaten. In veel Aziatische culturen is het niet gebruikelijk om confronterend te zijn. Maar door niks terug te zeggen, impliceer je dat wat de ander doet oké is. Ik weet zeker dat ik niet de enige ben die aanstoot neemt aan geïnternaliseerd racisme in Nederland. Dus laten we onze mond open trekken. Wees boos. Laat er maar een rel komen. Want wie zwijgt stemt toe.

De verkorte versie van dit stuk werd gepubliceerd in NRC.Next en Folia.

03 November 2013

Halloween

Als ik Amerika moet geloven, is Halloween dé gelegenheid om een sletterige outfit aan te trekken. Een sexy Nemo, een sexy Minion, oh hell, waarom niet gewoon een sexy Osama Bin Laden?



Maar alle gekkigheid terzijde. Dit jaar ging ik voor de full blown zombie make-up. Smerig. Rottend. De personificatie van een frikandelfabriek. Ik heb de “Barbie Zombie”-tutorial van Michelle Phan gebruikt. 


Ik weet nu al dat 95% van jullie niet gaat klikken. Ik bespaar je de levenstergende moeite en vertel gewoon hoe makkelijk het is om ranzige, pussende wonden na te maken. Men neme:

-Vloeibare latex (te koop in de feestwinkel en ruikt naar ongewassen voeten)
-Tissues (dunne laagjes)
-Nepbloed (om de wond extra sappig te maken)
-Make-up (alle kleuren van de regenboog)

Alle zooi op je gezicht plempen en klaar is Kees! Het voelt belachelijk fijn om jezelf lelijk te maken. Dit keer geen perfecte eyeliner, maar zwarte wallen zo groot als aardappelzakken. Ik moet zeggen dat het er verdomd goed uitzag. Ik scheet elke keer in mijn broek als ik mijn eigen reflectie zag.

Aangekomen op het Halloweenfeest, begon de nachtmerrie pas echt. Twee meisjes joegen ons angst aan met hun lichtgevende duivelshoorntjes. Andere mensen hadden ongelooflijk realistische kostuums van Alledaagse Pietlul.  De fatsuits van sommigen waren enorm overtuigend. Een moment later drong pas tot me door dat het geen kostuums waren. Wij waren als enigen verkleed.

Fuck. 

We waren de sukkels die moeite deden. De nerds die het te serieus namen. Maar wat is dit voor een godvergeten Halloween feest als mensen zich niet eens verkleden? Een sjonnie wees naar ons en vroeg of we ongesteld waren. Vriendin K. en ik stonden twee minuten tussen de 16-jarigen, voordat we met koppijn het pand verlieten. Een vlugge blik op Facebook en ik zag dat er in Paradiso ook een Halloweenfeest gaande was. Inmiddels was de nepwond opgedroogd en hard geworden. Het leek alsof ik een random herfstblad met hondenkak op mijn gezicht had geplakt.

In Paradiso waren meer mensen verkleed gelukkig, al waren wij nog steeds de meest ongure types. In tegenstelling tot het vorige feest, kregen we hier oprecht complimenten. Van de homo die keiharde gilde toen ik de wc’s binnenliep, tot de uitsmijter die me bijna in mijn gezicht elleboogde. Een dronken jongen probeerde me te versieren en ik rotte nog verder weg.

“Wauw, wat zie je er lekker eng uit!” Zijn adem rook naar een mengeling van drank en kots.
“Ik heb mijn make-up nog niet op.”
“Oh, hoe mooi ben je dan op je goeie dagen? ;)”
“Geen idee.”
“Is er ook een Miss Zombie verkiezing? Dan win jij die zeker weten! ;) ;)”
“Dankje.”
“Heb je weleens met iemand gezoend terwijl je die zombie make-up op had? Zou je dat willen? Lijkt me wel weird. Of niet?”
“Ik moet plassen.”

Uiteindelijk was de avond een domper. Enorme spijt dat ik niet de week ervoor naar Amsterdam Halloween was geweest, waar de gemiddelde bezoeker er zo uit zag:


Ik geef deze avond een 2/5. Grootste pluspunt was toen ik de latex van mijn gezicht stroopte en meteen mijn dode huidcellen eraf haalde. Ben nu zo smooth als een babybil.

19 October 2013

Charm: de liefdesbaby van Tinder en Vine


Mijn duim is zuur. De vleeskeuring op Tinder wordt me teveel. Ik heb al zoveel mannen in mijn omgeving gekeurd dat ik nu terecht ben gekomen in Brabant. Het moet stoppen. Net nu ik besluit om deze app voorgoed te verwijderen en mijn slakkenoogjes van mijn scherm af te stropen, staat de volgende dating-app hype al voor de deur: Charm, de nageboorte van Tinder en het digitale circus Vine.

Voor de mensen die onder een steen hebben geleefd of een bruisend sociaal leven hebben: op Tinder ga je mensen liken op basis van hun foto's. Als de ander jou ook liked, krijg je een match en kun je met elkaar chatten. Hartstikke oppervlakkig natuurlijk. Want stel dat je vervloekt bent met het tegenovergestelde van fotogeniek zijn. Als jij zo iemand bent die op Facebook altijd razendsnel je stuiptrekkende kop untagged op foto’s van vrienden, dan heb je niet zoveel aan deze app. Of je showt juist zoveel mogelijk foto’s van jezelf zonder duidelijk gezicht, maar waar je avontuurlijke kant en open mindness ervan afspatten. Bovenop de Himalaya, skydivend, met een felgekleurde plastic zonnebril op een festival, snorkelend in Indonesië, knuffelend met Afrikaanse kindjes terwijl je je afschuwelijke gezicht achter hun hoofden verbergt.

Op Vine kunnen mensen video’s van max. 6 seconden uploaden. In die paar luttele secondes halen ze alles uit de kast om zoveel mogelijk hits te krijgen, voordat je verder klikt naar de volgende. Een uiting van de hedendaagse media-samenleving, waarin mensen de attentiespanne van een aap met ADHD hebben. Alles moet tegenwoordig snel, snel, snel. Ik krijg nu de neiging om me als een oma met mijn breiwerk terug te trekken en te gaan klagen over de prijs van gehakt.

Als je Tinder en Vine samenvoegt, denk ik aan een zee van korte en super spontane datingvideo's zoals deze:


Charm klinkt beter dan Tinder. Je komt dan niet voor verassingen te staan als blijkt dat die schoonheid in het echte leven, zonder filtertje en met normaal licht, eruitziet als Shrek. Of, als je kop in bewegend beeld ook niet te harden is, kun je harten veroveren door je humor en talenten te showen. Toch?

Hier is de promo voor de app:


Eerlijk is eerlijk, ik loop er niet warm voor. Het lijkt me teveel moeite om me door die zee van “originele” filmpjes heen te ploegen. Ik vond de vleeskeuring van Tinder al vermoeiend, terwijl ik daar maar 1 seconde nodig had om te beslissen. De matches leidden nergens naartoe en ik vond het prima. Tinder is gewoon goed voor je ego: je krijgt bevestiging op de veiligste manier, zonder je uit te sloven of een douche te hoeven nemen.

Ik wil alleen maar naar mooie mannen kijken en hoef ze niet te zien twerken of slechte oneliners horen zeggen. Anders ga ik wel naar de kroeg, waar het live en met alcohol veel vermakelijker is. En je hebt meteen menselijk contact. Het stomme aan cliché's is dat ze waar zijn. Daten werkt toch het beste als je je gepixelleerde ogen van je scherm vandaan haalt en om je heen gaat kijken. Dus twerk liefdevol mee met die leuke jongen.

15 September 2013

Smeerboel 2013

Op 14 september vond Smeerboel plaats, het excentrieke broertje van menig groot technofestival. Smeerboel deed zijn naam eer aan: bijna het hele terrein op Leidsche Rijn in Utrecht lag onder de smerige modder. Maar binnen de kortste tijd gingen de schoenen uit en banjerden we onbelemmerd op blote voeten door het festival.
Bij binnenkomst werden we door een meisje gevraagd of we verf op onze gezichten wilden. Vervolgens liepen we als blije droevige clowns langs de festivalattracties. Het terrein was omgetoverd in één grote speeltuin voor volwassenen. De organisatoren hadden flink uitgepakt met creatieve stages, schommels, hot tubs en een grote, ouderwets uitziende zweefmolen. Voor een ritje in deze attractie moest je één Jillz kopen. Terwijl we in de rij stonden, genoten we van de sparkling cider en fantaseerden we over gespierde Jillz-knullen.
Alles kan en mag op dit kleurrijke festival: mensen bekogelden elkaar met verf, opblaasdieren vlogen in het rond en veel mensen had de oude verkleedkist open getrokken. Een paar meisjes in Pikachu-pakken gingen hard op dikke dubstep, Batman rolde samen met iemand in een koeienpak van een heuvel af en Buurman & Buurman schommelden alsof hun leven ervan af hingen. Het hele festival zag eruit als een cartoon.
Naast de nostalgische attracties, bood het festival natuurlijk ook een lekkere line-up. Er werd bewust gekozen voor artiesten van Hollandse bodem. En nee, geen Jan Smit, Frans Bauer of De Toppers. Maar artiesten als Benny Rodrigues, Secret Cinema, Darko Esser, Sandrien en Olena Kadar.  Naast techno werden ook de behoeftes van hiphop- en dubstepliefhebbers vervuld. Er waren vijf podia met verschillende muziekstijlen. De “LOS”-stage werd dit jaar voor het eerst geïntroduceerd. In deze mini-versie van het Colosseum kon van alles gebeuren zolang het maar LOS ging. Ook was er de HAKBAK: een kleine container waar je gabbertje kon spelen op happy-hardcore klassiekers. Dus had je genoeg van de ene muziekstijl, dan kon je gerust door de modder glibberen naar de volgende.
Wat hadden wij genoten van Smeerboel. Ondanks de dikke lagen modder, verf en bier liepen we de hele dag rond met een big smile. Smeerboel was gek en smerig. En we waren nog nooit zo onszelf geweest. Volgend jaar zijn we er zeker weer bij!

08 August 2013

Schone oksels

"Kun je deo voor me meenemen?"
"Wat? Theo?"
"Nee, deo."
"Oh, ik dacht al. Sta je daar, 'mag ik één Theo?' Krijg je een ouwe vent die je oksels schoonlikt."
"Mijn opa heet Theo."

21 July 2013

Eerlijkheid is voor mietjes

Het was een helse bevalling, die inschrijfprocedure voor de universiteit. Toen Studielink aangaf dat ik officieel was ingeschreven, sloeg ik uit vreugde een gat in de muur. Eindelijk was er een eind gekomen aan dit bureaucratische circus en kon ik opgelucht aan mijn vakantie beginnen. Maar na twee weken feesten, breien en poezen aaien in het asiel, kreeg ik weer een mail van de universiteit. Mijn inschrijving was nog niet voltooid. Vanwege dit soort mails krijg ik de hele zomer door een reeks hartaanvallen. Ik moest een paar dingen ophelderen over de intakevragenlijst die ik had ingevuld, waarin ik had aangegeven hoeveel tijd ik van plan was te besteden aan mijn studie, werk en hobby’s. Ik had destijds zo eerlijk mogelijk geantwoord, want sociaal wenselijke antwoorden pikken ze er zo uit, dacht ik naief. Helaas werd deze eerlijkheid niet gewaardeerd en werd ik vervolgens onderworpen aan een heus kruisverhoor.

“Je hebt aangegeven dat je eindexamengemiddelde lager dan een 6,5 is. Is dit echt wat je wilde invullen?”. Mocht ik dan een ander cijfer kiezen? Daarna werd mij verteld dat de 32 uur per week die ik gepland had voor zelfstudie “zorgwekkend weinig was”, vooral voor iemand met zo’n brutaal laag gemiddelde. Ook de 12 uur per week uitgaan, deed bij hen het zweet uitbreken. “Op grond waarvan denk je met deze tijdsinvestering voldoendes te kunnen halen?” Ik zag dat dikke belerende al vingertje voor me, met harige knokkels en vol ouderdomsvlekken. Alsof ik door deze mail meteen mijn hele levensstijl om zou gooien en een kerk in ging vluchten. Ik vroeg aan mijn vriendin, die dezelfde studie ging doen, of zij ook zo’n betuttelende mail had gekregen. “Nee, want ik heb gelogen. Ik zei dat ik 40 uur per week zou studeren en weinig uitging,” Ze was Pandora's Doos zelve. Blijkbaar is het niet normaal meer om de waarheid te vertellen. Straks ga je nog zeggen dat je alleen naar de universiteit komt om samen met Roderick en Klaas-Jeroen onder het genot van een pils, snerpende hertjes te versieren.

Maar als ik het eens van de andere kant bekijk. De meneer die deze mail stuurde, weet: mensen liegen. Dat is waar. Of je je vriendin nou vertelt dat ze met dat geblondeerde haar écht niet op Gordon lijkt, of dat je altijd “toevallig” aan de racekak bent wanneer je moeder belt. Iedereen liegt. Dus als een student aangeeft dat hij niet uitgaat, gaat hij in werkelijkheid 12 uur per week uit. En als hij 12 uur per week aangeeft, dan ligt hij nu met alcoholvergiftiging en pleisters over zijn tepels in het ziekenhuis. De maatschappij is zo bekrompen dat je bij een intake of sollicitatie jezelf “beter” moet liegen, voordat je überhaupt een kans krijgt. Ik besloot een vreselijk beleefde mail terug te sturen, om te laten weten dat ik desnoods minder tijd zou besteden aan mijn werk en hobby's. Voor mijn studie. De zieke kinderen in het ziekenhuis moesten het maar zonder hun favoriete Cliniclown doen en mijn schaakset bleef onaangeraakt. Een paar uur later stond ik officieel ingeschreven, maar ik verafschuwde mijn eigen slijmerigheid.

15 June 2013

Festival ergernis #1: De DIXI



Het festivalseizoen is weer op volle gang. Met een strakke kaak dansen op harde technobeats, je hipsterbaard aaien tijdens de nieuwste indie folk-sensatie of keihard moshen op je favoriete metalband totdat zelfs je moeder je niet meer herkent. Samen met een overvloed aan bier, zon en gewillige jongens en/of meisjes kán je festivalervaring gewoon niet stuk. Althans, tot je hevig naar de wc moet. Tenzij je geen gêne voelt om in de bosjes je behoefte te doen, is de rendez-vous met onze grote blauwe vriend onvermijdelijk. Ze staan daar in lange rijen, de één nog smeriger dan de ander.

Het is net Russische roulette

Ik herinner me nog de eerste keer dat ik gebruik maakte van deze moderne beerput. De confrontatie vond plaats op het Sziget Festival in Boedapest. Het was midden in de nacht, dus nam ik een zaklamp mee “omdat ik anders niks zag”. Ik was een ellendig naïeve festivalmaagd. Misschien had ik het licht niet direct in de pot moeten schijnen. De inhoud ervan leek regelrecht uit een Saw-film te komen. Zelfs in zo’n film zou ik liever mijn schedel laten vermorzelen door een enorme berenklauw, dan dat ik in die ranzige kuil van organische smerigheid naar een sleutel zou moeten graaien om mijn eigen leven te redden. Elk toiletbezoek bestond uit veel gezucht en mijn blote slippertenen raakten telkens een plasje niet nader te identificeren nattigheid.

De drie heldhaftige waterstraaltjes uit de campingdouche waren niet genoeg om mij een schoon gevoel te geven. Daarom werd ik een graag geziene gast in de vele badhuizen van Boedapest. Hier kon ik mezelf schoon boenen en urenlang ronddobberen in de grote zoutbaden. Daarna alle sauna’s doorlopen en als een gaar gestoomde koala in de eucalyptus-cabine eindigen. Wat me minder relaxt leek, waren de poolparty’s die vaak in het badhuis werden gegeven. Wat is er in godsnaam leuk aan een zwembad vol met etende en drinkende mensen? En denk je soms dat ze de moeite zullen nemen om hun verteerde zooi te legen op de wc? Nee, natuurlijk niet. Alles, maar dan ook álles gebeurt in het zwembad. Deze poolparty wordt één groot DIXI-toilet. Of misschien viel het allemaal mee en leed ik gewoon aan een posttraumatische stress-stoornis vanwege het gebruik van festivalwc’s.

Dit zwembad bestaat voor 40% uit water

Elke keer als ik terugkwam van mijn badhuisbezoek, kon het sanitaire circus weer beginnen. Na vijf dagen kramp vanwege de acrobatische posities die ik innam om de wc-bril zo min mogelijk aan te raken, kwam ik erachter dat er op het Sziget-terrein ook containers met schone wc’s waren. Die je door kon spoelen. Zonder uitwerpselen aan de muur. En geen onaangename geurtjes die je reukzin kapot bombardeerden. Deze ontdekking deed mij manisch lachen. Ik maakte een radslag in de modder en sprintte naar de eerste de beste wc-container. De komende paar uur bleef ik daar zitten en wist ik eindelijk de luxe van een schone wc te waarderen.

26 May 2013

Een kijkje achterin de vavo-keuken

Als de eindexamens ten einde zijn, worden zwembaden in Lloret de Mar en Cherso binnenkort ondergekotst door Nederlandse pubers. Shotten tot je niet meer weet hoe de kleur groen ruikt. Plassen tegen een McDonalds terwijl gezinnen rustig hun Paardenburger willen eten. Maar hè. De eindexamens zijn dan eindelijk achter de rug en dat mag gevierd worden. Maandenlang soggen en daarna jezelf nachten achter elkaar wakker houden met energydrink, is niet bepaald aangenaam. Ik zou je eens vertellen hoe mijn afgelopen twee maanden eruitzagen. Met mijn tong uit mijn bek staarde ik dagenlang voor me uit. Gestrest omdat ik zoveel moest doen, maar alsnog weigerde ik met alle macht een vinger uit te steken. Door deze inwendige strijd smeet ik af en toe uit pure frustratie met mijn hoofd op tafel. Zelfs nu nog zie ik op het eikenhout een dynamische compositie van vettige voorhoofdvlekken.

Mijn studie ontwijkende gedrag bestond verder uit:
-de inhoud van mijn kledingkast verdubbelen door internetshopping
-gore huis-tuin-en-keuken haarmaskers maken (tip: niet met heet water het ei uit je haar smeren, tenzij je een wandelende omelet wil worden)
-namen bedenken voor mijn toekomstige kinderen (Sophie, Naomi Wolf en Nebraska Jones; ik ben niet voorbereid op een jongetje)
-films van John Waters kijken en elke kitscherige winkel beroven uit pure waanzin

Een week voor mijn eerste examen wist ik zeker dat ik ging zakken, ging ik even huilen en daarna ging ik non-stop leren totdat mijn pruttelende hersenen mijn neus uit droop. Het was een hele bevalling. In de examenzaal zat ik trillend op mijn stoel. “Fuck, fuck, fuck, straks krijg ik een black-out.” Maar toen ik mijn examen voor mijn neus kreeg, dacht ik: is dit het? Ik kan je vertellen dat een zwembad in Albufeira binnenkort heel vol zal lopen.

Oh mijn god, ik besef me opeens dat ik eindelijk mijn vwo papiertje ga halen en het vavo vaarwel kan zeggen. “Vavo, dat is toch voor criminele faalhazen die van 5 scholen zijn afgetrapt en dertigplussers zonder diploma?” Denken mensen wel eens wanneer ik vertel dat ik vavo doe, oftewel het volwassenenonderwijs. Twee jaar geleden schreef ik me in op het Joke Smit College in Amsterdam. Op dag één kwamen de criminele faalhazen en dertigplussers me inderdaad tegemoet in de naar frituurvet en AXE riekende kantine, maar ik kwam er snel achter dat zij een kleine minderheid vormden. Mijn school werd vooral platgelopen door “gewone jongeren” (lees: hipsters die het hele kledingrek van de Zipper als outfit droegen en in de tussenuren naar de Starbucks gingen, Uggs-meisjes, nerds die de hele dag 9gag quoten, metalheads, jongens met beige broeken). Eigenlijk leek het op een reguliere middelbare school, alleen was het bij iedereen ooit ergens misgelopen. Gezakt, vmbo-havo-vwo traject, twee keer blijven zitten, gestopt met school… We zaten hier allemaal met andere redenen.

Het intelligente en nette meisje dat vorig jaar naast me zat bij Engels, bleek een echte party animal te zijn die door haar nalatigheid van het gymnasium was afgetrapt en later ook van de havo. Toen belandde ze op deze school en haalde ze niet alleen haar havo-diploma, maar twee jaar later was ze ook nog eens, op haar 21e, cum laude geslaagd voor het vwo en werd ze toegelaten tot de studie geneeskunde. Maar ze was niet opeens een saaie Truus geworden die elke vrijdagavond braaf ging leren en zaterdag met moeders voor de tv een trui ging breien voor haar toekomstige echtgenoot Barry, met wie ze nu al hun eerste fietsvakantie naar Frankrijk heeft gepland. Neen. Ze was nog steeds de party animal die ze altijd was geweest, alleen stelde ze nu betere prioriteiten. Pillen met mate.

Ondanks het feit dat mensen op het Joke Smit verschillende achtergronden hadden, was de sfeer op school erg relaxt. We hadden zelfs een Gespot-pagina met maar liefst 12 leden ("Hmm, van wie kan dit schunnige doch vleiende bericht zijn?"). De leraren maakten er hun levenstaak van om de grootste Derp een diploma te bezorgen. Mijn geschiedenisleraar, een kale jolige man met een pens en houthakkersoverhemd, maakte het vak enigszins interessant. Vroeger had ik een hekel aan geschiedenis, maar nu hijgde ik elke les zowat in zijn nek om mij meer te vertellen over de Nederlandse staatsvorming tot aan de 19e eeuw.

Het tempo op het vavo lag hoog. Stof van 5 en 6 vwo worden in één jaar gepropt, wat prima te doen was. Tenminste, als je gezakt was en alles al eerder had gehad. Erg frustrerend voor iemand als ik, die na de 4e klas was gestopt met school en nu een overvloed nieuwe informatie moest verwerken. Geschiedenis? Vier jaar niet gehad. Filosofie? Drie jaar niet gehad. Maatschappijwetenschappen? Nooit gehad. Mijn schoolrooster puilde uit van de tussenuren en avondlessen. Tijd voor een bijbaantje als Cliniclown of hufters in elkaar leren trappen bij Krav Maga had ik niet, aangezien ik vier dagen per week tot 8 à 9 uur ‘s avonds op school zat.

Het advies van mijn decaan om een paar vakken te laten vallen, had ik meteen afgeslagen. De motivatie ontbrak mij om nog een jaar op het vavo te blijven. Tuurlijk, ik had toen niet eens tijd om uit mijn neus te kanen. En de man van het studiecentrum zag ik vaker dan mijn moeder. En ik dineerde met mijn klasgenoten in de kantine en betaalde me blauw aan automaatsnacks... Maar zo’n schooljaar ging snel voorbij. Nog even doorbijten en dan was ik klaar. Bij deze gedachte verscheen er een perverse glimlach op mijn gezicht. Mijn vwo-diploma roept mij. De zomervakantie van drie maanden roept mij. DRIE. FUCKING. MAANDEN. Weet je hoeveel Franse campings ik in die tijd langs kan gaan tijdens mijn fietsvakantie? En hoeveel gezellige e-cards ik erover kan sturen naar mijn vriendin Babs? Oh ja, en de universiteit roept mij. Het studentenleven roept mij. Een rommelig studentenhuis met schimmelige pizzadozen en kots van vrienden in alle hoeken van de kamer roept mij (ik ken mezelf, dit klinkt precies goed)... Eindelijk.


01 February 2013

Seizoenskluizenaar

Ik houd van sneeuw, het is prachtig. De straat waar ik woon ziet er nu uit als de woonkamer van cokeboer Escobar. Echter heb ik wel een grafhekel aan die verdomde ijskoude wind. Als ik buiten rondslenter, zien mijn oren er snel uit als zongedroogde tomaatjes en hangt mijn wintersnot als ijspegels onder mijn neus. Mijn vingers en tenen voel ik al sinds vrijdag niet meer. Alsof Escobar ze als dreigement naar mijn ouders heeft opgestuurd.

Als een kluizenaar sluit ik mezelf op in huis en ga ik mezelf vermaken. Ik begin met een heerlijk warm bad en gooi er alle mogelijke badproducten in die ik kan vinden. Zeeproosjes, badzout, een bruistablet die eruitziet als een enorme XTC-pil, een horde badeenden. Ik lig in een fort van schuim en waan me in een Katy Perry clip. Na een ruzie met twee badeenden besluit ik uit bad te stappen. Ik trek mijn meest slobberige trui aan en doe de deur open voor vriendin K, die een fles glühwein heeft meegenomen. Terwijl de ijspegels onder vriendin K’s neus aan het smelten zijn, kletsen we wat bij over Sjonnies die haar op het fietspad afsneden en over de prijs van gehakt. Vriendin K heeft haar huispak meegenomen, namelijk een Hello Kitty pyjama met konijnenpantoffels, en een paar gezichtsmaskertjes. Omdat we supermeisjesachtig zijn enzo. We kwakken de maskertjes op elkaars gezicht en steken elkaar bijna blind, waarna we als Frankensteins lesbische moeders op de bank ploffen en de laptop aanzetten. Tijdens Games of Thrones discussiëren we over de subliem uitgewerkte karakterontwikkelingen en het weerzinwekkende inteelthoofd van Joffrey. "Hij lijkt wel gekruist met groente," zegt vriendin K, voordat ze haar glühwein achterover sloeg.

Voor de rest van de dag maken we portretten van elkaar, krijgen ruzie vanwege het resultaat, leggen het weer bij, nemen nieuwe zomerhits op met Autorap (geweldige app) en praten over hoe het zou zijn om later naar Texas te gaan en terug te komen met ons lichaam vol extra vet en kogels. Eigenlijk is het zo erg nog niet. Zolang ik genoeg drank, Games of Thrones en mijn heteroseksuele same-sex levenspartner bij me heb, vind ik de shitstorm buiten prrrima.