09 September 2011

Eindelijk krijgen grappige vrouwen een kans



Ik haat chick flicks. Het is niets meer dan slappe humor, een overkill aan cliché's, zogenaamde droommannen á la Matthew McConaughey (die fucking gozer is echt overal) en overdreven happy endings. Ze misleiden heteroseksuele stelletjes (vooral vrouwen, mannen hebben weer misleidende porno) en creëren een onrealistisch beeld over de liefde, in plaats van de ingewikkelde (vaak kut)procedures te laten zien wat eigenlijk normaal is voor menselijke relaties.

Bridesmaids is geen chick flick. Ja, het draait om een groep vrouwen, maar daar blijft het bij. Het is lang geleden dat ik zo hard heb moeten lachen om een film. Ik heb van alle kanten gehoord dat het een soort 'The Hangover in drag' is. Dit valt wel mee, want de enige overeenkomsten die deze twee films met elkaar hebben zijn de grove grappen en het bruilofts-thema. En het enige grappige aan The Hangover vond ik Ken Jeong. Nee, die dikke is overrated.

De film draait om het kutleven van Annie (Kristen Wiig). Ze komt net uit een lange relatie, haar bakkerij is failliet gegaan, ze heeft casual sex met een tweedimensionale douchebag, ze werkt bij een juwelier waar ze gelukkige stelletjes lastigvalt en beledigt, ze deelt een appartement met een gestoorde Britse broer en zus waarvan ik eerst dacht dat het die figuren van Little Britain waren (inclusief pruik) en ze moet met lede ogen aanzien hoe haar beste vriendin Lilian wél geluk in de liefde heeft gevonden en met een rijke man gaat trouwen. Ze vraagt Annie of ze getuige wil zijn, waar ze wel mee instemt. Daarna begint alle awkward shit wat je in de trailers zag. Er zit een ranzige plastische laag over de film heen, zoals bij heel veel Apatow films, inclusief bromance (wat is de vrouwelijke variant daarvan?) en de ene poep en pies grap volgt de ander snel op. Het is geen typische vrouwenhumor (bestaat dat überhaupt?), maar ook geen platte mannenhumor, want dan kom ik snel uit op films als The Hangover en American Pie. Bridesmaids gaat namelijk ook veel over vrouwendingen waar je weinig over hoort en eigenlijk ook niet over wíl horen. Zoiets als dat er in tamponreclames blauw vloeistof wordt gebruikt als 'menstruatie', omdat rood te confronterend realistisch en dus ranzig is. Bridesmaids kun je zien als een hele lange tamponreclame, maar in plaats van misleidende blauwe vloeistof, gebruiken ze eerlijke rode vloeistof.

Ik vind Kristen Wiig grappig en haar personage pijnijk herkenbaar. Het is vreemd dat er zo weinig bekende vrouwelijke komieken zijn. Degenen die wel de aandacht van het publiek krijgen, vind ik alleen maar meewerken aan het stereotype dat vrouwen níet grappig zijn. Zoals de afschuwelijke Sarah Silverman. Maar hoe vaak Wiig mij ook aan het lachen maakte, de echte ster van Bridesmaids is toch Melissa McCarthy, beter bekend als de lieve Sookie in Gilmore Girls. Met haar perfecte timings steelt ze de show in Bridesmaids als een enorme pot die geen pot is. Ik zie nu alleen nog maar puppy's met roze barets voor me. McCarthy en Wiig durven hun lelijke kant te laten zien en daar draait het vaak om om als vrouw grappig gevonden te worden. Wiig heeft meegeschreven aan het script en samen met Judd Apatow de film geproduceerd. Bridesmaids is niet zoals de andere Apatow films, dit is echt een Kristen Wiig film. Ik hoop dat ze op deze manier zichzelf op de kaart van Hollywood heeft gezet, want ik wil in de toekomst nog meer van haar zien. Haar personage is het meest driedimensionaal en waar veel mensen zich in zouden herkennen. Vallen en opstaan en dat soort dingen... Maar vooral heel veel pech en zelfmedelijden.

Bridesmaids is hilarisch en op sommige momenten wel over-the-top, maar de rest van de film maakt veel goed. Er wordt vaak gezegd (eigenlijk vooral door mannen) dat vrouwenvriendschappen oppervlakkig en hypocriet zijn. In dit soort vriendschappen haten vrouwen elkaar stiekem en concurreren ze de hele tijd met elkaar. Wat een fucking bullshit. Hoewel ik wel degelijk meisjes ken die dit deden, betekent niet dat de hele wereld is gevormd door Gossip Girl. In Bridesmaids komt de vrouwelijke bromance naar voren ('womance'?). Ik herkende best veel van mezelf en en mijn heteroseksuele levenspartner in bepaalde scènes. We ademen Bridesmaids. Ik ben blij dat er eindelijk een grappige film is die wordt gedragen door vrouwen. Maar eerlijk gezegd denk ik dat er in de toekomst niet veel van zulke pareltjes zullen worden gemaakt, omdat het snel te plastisch (ranzig) en geforceerd wordt.

07 September 2011

De grootste uitgaansdeceptie uit mijn leven

Sjaan: “Wat we ook kunnen doen is naar de Jopenkerk (uitgaansgelegenheid voor 40+).”
Kim: “Dat is een vreselijke wanhoopspoging.”

Kim: “Mijn biertje smaakt naar een vieze rochel met een dikke schuimlaag erop.”

Vage gast: "Hoi meisje."
Sjaan: "Hoi."
Vage gast: "Waar ga je heen?"
Sjaan: "Geen idee. Ik weet niet wat nog open is."
Vage gast: "(...) Wil je misschien mee naar mijn boot? Ik heb een feestje."
Sjaan: "Nee, dankje."
Vage gast: "Oké. Doei meisje."

Costas: "WTF WTF WAAROM KAN IK NIET MET MIJN KIN BIJ MIJN ELLEBOOG?!"
Kim: "Ja, dat is echt iets om je af te vragen om half 5 's ochtends."

Costas: “We hadden mee moeten gaan met die gast met die boot! Dan had ik tenminste nog actie gehad.”
Sjaan: “Dan is je poepgaatje wel vijf keer groter geworden.”
Costas: “Dat boeit mij niks!”

Sjaan: "Heb je geld voor mij?"
Costas: "Zucht. En ik krijg er niet eens iets voor terug."
Buschauffeuse: "Niet? Jezus, dan doe je wat verkeerd."

"Ja, die man wilde zelfmoord plegen en hij slikte 15 XTC pillen! Maar ik heb hem gered!" ~ random mocro met Burberry nektasje.

Costas: "We hebben opvallend veel leuke quotes voor een avond waarin we geen ene fuck hebben gedaan."
Sjaan: "Het was vooral kutten op mij."
Costas: "...Klopt."

Sjaan: "We gingen Flodder kijken en..."
Kim: "Dat was serieus het leukste aan deze avond."

Sjaan: "Ik was te impulsief en te positief. Sorry mensen."
Costas: "Met impulsief is niks mis. MAAR TREK ANDEREN ER GODVERDOMME NIET IN MEE."

24 June 2011

Boiling Points

Ik erger me aan die gescripte reality shows op MTV á la Laguna Beach, The Hills, The City en de strontbak My Life as Liz (met een totaal niet vreselijk geacteerde en clichématige wannabe-hipster). Jersey Shore daarentegen was wel tof. Alsof je naar de Apenheul ging om apen te bekijken die uitwerpselen naar elkaar gooien.


Nog zo'n vermakelijk programma vond ik Boiling Points. Een verborgen camera show waarin onschuldige mensen in awkward situaties terechtkomen en worden lastiggevallen door acteurs die bijvoorbeeld foto's van hun voeten willen maken om op hun foot fetish site te zetten of een zogenaamde security guard van een winkel die stiekem spullen in je tas stopt en je daarna probeert om te kopen. Ze krijgen 100 dollar als ze een bepaalde tijd rustig kunnen blijven zonder te schelden of weg te lopen.

Ik snap dat MTV wil tonen dat je niet meteen agressief hoef te reageren en dat je je beter volwassen en verantwoordelijk kunt gedragen in dit soort situaties. Maar als je bijvoorbeeld meerdere keren op een rustige, maar assertieve toon tegen een foot fetishist moet zeggen dat 'ie geen foto's van je voeten moet maken en hij alsmaar door blijft gaan, dan werkt het schijnbaar niet en moet je het op een andere, hardere manier oplossen. Iemand gaat namelijk over jouw grenzen en als 'ie dat niet snapt en niet serieus neemt, dan is het niet gek dat je begint te schelden of weg gaat lopen.

Als er een kerel in yoga-les allerlei schunnige opmerkingen naar je maakt en zijn matje steeds dichter bij de jouwe schuift, dan zou je hem toch wel duidelijk maken dat je niks van 'm moet hebben? Ik zou meteen een scène hebben geschopt en hem op alle mogelijke manieren en public exposen.

Hier hebben een paar jongens een blind date met een meisje en komen ze erachter dat ze een hoer is. Maar ze willen niet betalen en ze belt haar pimp. Die komt als een vieze Fernando naar het restaurant om geld van die arme jongens af te troggelen. Die eerste gozer met de lelijke trui reageert heel rustig doch sterk, maar hij ziet dat dat geen zin heeft en loopt uiteindelijk weg. Die laatste daarentegen geeft alles wat 'ie op dat moment bij zich heeft. En op de manier hoe hij reageert zal het me niets verbazen dat hij één van de ongelukkigen was die op kwam dagen op de involuntary forever_alone.jpg flashmob.

Sommige van die mensen laten echt over zich heen lopen. Die zelfbeheersing gaat zo ver dat ze niet eens boos weglopen, maar er zenuwachtig blijven staan. Ik kan dat echt niet aanzien. In plaats van die mensen 100 euro te geven, kunnen ze er beter een assertiviteitscursus bovenop doen.

21 June 2011

Aziatisch haar


Als er één ding is wat ik haat, naast veertigplus vrouwen met een asymmetrisch kapsel voor de extra pit natuurlijk, dan is het wel wanneer ik 's ochtends geen tijd heb om mijn haar mooi te maken met een krultang. Ja, dit is uitermate ernstig. Loop ik de hele dag rond met plat haar en zie ik eruit als een Anita die twee uur d'r haar heeft staan stijlen. Nickelson-jas, Uggs, gouden legging erbij en ik ben klaar om de 023 onveilig te maken met mijn vriendinnen Vanity en Patrycja. En natuurlijk schuren met mijn vriendje Wesley die zoveel steroïden in zijn lijf heeft zitten dat zelfs ik er een baard van krijg. Maar ik dwaal af.

Al jaren hoor ik van alle kanten dat men jaloers is op het glanzende, pikzwarte Aziatische haar en niet begrijpen waarom een ondankbaar kind als ik het in haar hoofd zou halen om die prachtige donkere waterval opzettelijk te verschroeien met chemicaliën, gloeiendhete krultangen en overmatig touperen. Tuurlijk, ik snap wat men er in ziet. Het is dik, sterk en het glanst als een motherfucker.

Maar hoe zou jij het vinden, ook al is je haar omgsuperbeautiful, als een heel volk (meer dan 2 miljard om precies te zijn, verspreid over de hele wereld) hetzelfde soort haar heeft als jij? Voel je je dan nog bijzonder als je maar een klein zwart stipje bent in die grote, dampende massa? Stel dat iedereen op aarde een vuurrood pittig kapsel zou hebben, voel je je dan nog een originele(!), vlotte, spontane meid die sterk in haar schoenen staat en gewoon haar eigen ding doet? Nee, natuurlijk niet! Je zakt nog verder weg in je Binge Eating Disorder en gaat nog meer foeilelijke Kitsch Kitchen tassen kopen.

Maar waar ik waarschijnlijk een nóg grotere hekel aan heb, naast yaoi-meisjes met overgewicht die fanfcitions schrijven en in het dagelijkse leven random Japanse kreten schreeuwen bij de minst gepaste situaties natuurlijk, zijn mensen die hun pikzwarte Aziatische haar ORANJE verven. Nu weet ik dus niet of ze het expres doen omdat ze niet weten dat als je zwart haar bleekt, het oranje en geel uitslaat. Als je net zulk mooi haar wil als die Japanse modellen, heb ik twee woorden: ASKLEUR EN TONER.

Lena Fuji *_*


Alle soorten haarverf met het woord "as" erin, haalt de oranje tinten uit je haar. Een toner heb ik persoonlijk geen ervaring mee, maar schijnbaar werkt het hetzelfde. Ga naar een kapperswinkel met professionele haarproducten en vraag hiernaar. Als je dit in je permanente Koninginnedag-haar doet, heb je nog een mogelijkheid tot mooi bruin of zelfs blond haar. Als niet, dan doe je het nog een keer. En nog een keer. Vergeet niet om tussen het verven door je haar te verwennen met siliconenvrije haarmaskertjes en conditioner! Je wil toch niet eindigen als dit.

04 April 2011

Het dagelijks leven

Sjaan: "Ik wil gewone een leuke, normale jongen!"
Emma: "Leuke, normale jongens bestaan niet."
Emma's pa: "Misschien een jongen met een schattige, overzichtelijke stoornis."

Stiefpa: "Op wintersport schijnt de zon erg fel. Je moet je goed insmeren, want je neus vervelt binnen de kortste keren en je oren worden van die kroepoekjes."

Ma: "In China was er een man met een tweede gezicht aan de zijkant van zijn hoofd. En als hij at, dan kwijlde dat andere gezicht."

Sjaan: "Ik krijg het er helemaal warm van als ik naar je kijk. Mijn maag draait zich om en dan kots ik vlinders uit."

Sjaan: "Kom, we gaan waterballonnen naar mensen gooien!"
Kim: "Of je gooit een benzinebom naar een brandweerman die aan het werk is."

Karel: "Ik ga even schijten. Even de grote beer uitlaten. Even een bruine trui breien."

Karel: "Je moet goede dingen doen, anders gaat het fout. Je moet dus geen slechte dingen doen. Want dat is niet goed."

Stiefpa: "Iedereen die ik kende die naar Egypte was geweest, ging daar aan de schijterij. Minstens twee weken, drie kleuren."

Karel: "Buiten scheten laten is niet erg, maar als je naast iemand zit in een windstille kamer..."
Jesse: "Dan máák ik wel wind."

Floris: "Een echte man gebruikt geen lippenbalsem. Een echte man bijt gewoon in een varken."

Karel: "Een feest is gewoon een verzameling mensen."

Karel: "Soms denk ik dat jouw grappen jouw tranen zijn."

Rory: "Dan wordt Kim beroofd en dan gaat ze haar taekwondo shit op die Sjonnies uitoefenen. Trekt ze die lullen eraf en maakt er nunchucks van. Wurgt ze hun met hun eigen lul. Zes messen in z'n oog enzo."

Stiefpa: "Mijn moeder zei altijd: elke man die mooier is dan een aap, is mooi meegenomen."
Sjaan: "Een aap is best wel lelijk..."

Zoë: "Lijkt me vet handig, als je een vriendje zonder ogen hebt. Dan kan je aardbeien in z'n oogkassen bewaren ofzo."

Sjaan: "Mijn moeder heeft penensoep gemaakt. De woonkamer ruikt naar tienduizend scheten."

Floris: "Doe niet zo irritant, of ik lepel je ontstoken oog eruit."

Karel: "Antwoorden zijn lastiger dan vragen."

Zoë: "Waarom zijn die hendels altijd nat? WHAT THE FUCK?!"

Floris: "Er hangen twee aardbeien in een struik, zegt de één tegen de ander: 'Nou en'."

Kim: "Ik zou mezelf opeten als het echt niet anders kan."
Sjaan: "Je bent vegetariër."
Kim: "Ja, maar ik heb weinig eigenwaarde."

Emma: "Ja, het gaat veel beter met hem. Hij is socialer en ik zag hem laatst tijdens de les zelfs op zijn mobieltje kijken. Ik wist niet eens dat hij er een had!"

Karel: "Vet, ze hebben hier een overall liggen! Maar hij is te klein voor mij. Trek jij 'm eens aan!"
Floris: "Best. Maar dan trek ik 'm niet meer uit."

Floris: "Ik kan doof én blind gitaar spelen. Aaaaaaaaaarggghghghhgg."

Marc: "Hij is net Hank Moody, maar dan níet cool!"

Floris: "I broke my G-string while fingering A-minor."

Floris: "Toch voel ik dat er een anale spanning is tussen ons."

Sjaan: "Wilde ze ook een loempia?"
Pa: "Nee, ze is vaginist."

Kim: "Ik had afgelopen vrijdag een Four Cheese pizza gegeten. Echt, het leek wel een geslachtsziekte."

Noortje: "In West-Knollendam hebben we een gezamelijke wc."

-The Island kijken-
Karel: "Hé, dat is Obi Wan Kenobi!"
Marc: "Ewan McGregor valt je wel op, maar Scarlett Johansson niet?"
Sjaan: "Hij zei tenminste niet Steve Buscemi."

Noortje: "Hé, die vlieg zat op m'n tiet! Marc, sla 'm in elkaar!"

-Lelijke kerel op tv-
Sjaan: "Wat een inteeltkoppie."
Kim: "Gekruist met groente."

Aischa: "Ik heb een keer gedroomd dat die val van de trap wél fataal was geweest. Toen kwam hij terug als geest en moest ik 'm nog een keer doodknuppelen."

20 February 2011

Norwegian Wood: veel rouwseks en ongepaste aanzwellende muziek


Wat doe je als je in een quasi-artistieke bui bent? Juist, dan spuit je een hele canvas vol met één kleur om de seksualisering van de moderne samenleving te reflecteren. Of je gaat in een clownspak vier uur lang op een wc zitten om een politieke statement te maken. Helaas ontbreekt bij mij het talent. Daarom ging ik maar naar de Toneelschuur - dé broeiplek voor Haarlemse artfags en cultureel begaafde, oudere mensen die een avondje interessant willen doen- en bekeek ik de eerste de beste buitenlandse film met een opvallende titel en een deprimerende verhaallijn. In dit geval werd het Norwegian Wood, een Japanse verfilming van een boek van de heer Haruki Murakami.

Toru Watanabe's probeert zijn leven weer op te pakken na de zelfmoord van zijn beste vriend Kizuki. Een paar jaar later komt Toru Kizuki's toenmalige vriendin Naoko weer tegen op de universiteit van Tokio. Ze  beginnen ze steeds meer naar elkaar toe te groeien vanwege het gedeelde verlies van Kizuki. En aangezien Kizuki niet de enige persoon in Naoko's leven was die zelfmoord pleegde -haar zus maakte ook een einde aan haar eigen leven- is ze erg labiel en gaat ze na haar 20e verjaardag naar een verzorgingstehuis in Kyoto. Toru komt haar vaak bezoeken, maar tegelijkertijd begint hij ook te vallen voor de vrijgevochten Midori in Tokio. Oh, en het speelt zich af in de jaren '60, dus alles en iedereen is heel groovy gekleed.

Dit is wat je kunt noemen een typische Aziatische arthouse-film. Dat betekent: veel stiltes en long takes, waardoor je de bedroevende sfeer moet voelen. Zoiets als knappe, ongeschoren mannen die twee uur lang op een bankje in het park zitten te roken in Franse arthouse-films, alleen moet je die knappe Franse man nu vervangen door melancholische Japanse tieners in jaren '60 stijl. En aangezien ze weinig woorden geven aan hun gevoel, moeten ze hun rouw uiten op een andere manier: seks. Heel veel seks. Alleen is het geen ordinaire, geile lust, maar juist diepe, emotionele rouwseks. Je ziet helemaal niks, maar je voelt wel de intimiteit tussen de twee personen.

Er is trouwens erg weinig karakterontwikkeling, wat ik persoonlijk erg jammer vind. Het is voor iedereen onbekend waarom Kizuki zelfmoord pleegde. Maar zolang je de meeslepende, emotionele gedachten en gevoelens van Toru en Naoko meekrijgt over wat ze hiervan ondervinden, kun je best een prima film maken. Helaas was dat onvoldoende in beeld gebracht. Visueel is alles prachtig uitgewerkt om een sfeer neer te zetten, maar met alleen een sfeer heb je geen film. Maar het moet toch ook ergens over gaan? Er wordt zo weinig gesproken over de pijn van het verlies. In plaats daarvan gaan de meeste gesprekken over seks. Deze dialogen werden op een vreemde gebracht dat voor mijn gevoel niet in de context pasten en ik vroeg me op een gegeven moment of het ondertitelingsmannetje ons niet in de zeik nam. De Frans-Vietnamese regisseur spreekt trouwens geen woord Japans, wat waarschijnlijk het regisseren van de interacties tussen de personages lastig maakte. Dit kan de tekortkomingen op dit gebied en de overweldigende pracht van de gehele aankleding verklaren.

En dan heb je nog de aanzwellende muziek op ongepaste momenten. Wanneer ze halfnaakt en huilend door het bos rennen, is het doodstil en wanneer je het minst verwacht, is het KLATSBOEM, KLASSIEKE MUZIEK, WANT DEZE SCENE IS HEEL INTENS. Ik kreeg gedurende de hele film drie mini-hartverzakkingen vanwege dit soort taferelen.

Ik vond het geen slechte film, zeker niet. De visuele aspecten waren prachtig uitgewerkt en riepen op sommige momenten grote emoties op. Maar ik miste de beleving vanuit de ogen van de personages, waardoor het moeilijk was om mee te leven. Misschien moet ik het boek lezen. In die 320 pagina's wordt vast wel een gedachte uitgesproken.

Kiko Mizuhara, die Midori speelt, is trouwens echt een plaatje. Ze is niet voor niets model bij mijn modebijbel ViVi Magazine:



 
Pretty pretty pretty