20 December 2010

Battle Royale


Lord of the Flies gemixt met zieke Japanse shit: dat is de perfecte omschrijving van Battle Royale. De manga gaat over een stel Japanse pubers die door de overheid op een eiland worden gedropt en elkaar de hersens in moeten slaan tot er uiteindelijk één persoon overblijft. Het is gewelddadig, het is smerig, het is niet voor kleine kinderen. Maar de sublieme verhaallijnen en uitgebreide karakterontwikkelingen maken de manga... Interessant. Als een treinongeluk. Ik stond altijd ambivalent tegenover Battle Royale. Aan de ene kant wil ik meer zien, aan de andere kant schrik ik toch weer weg als de vele details van iemands kapot geslagen gezicht worden geshowd.

Wel durfde ik het aan om de verfilming te zien, omdat deze wat oogvriendelijker is. Maar terwijl de manga te grof is, is de film weer verschrikkelijk soft. Het is erg low-budget, terwijl je zou denken dat er genoeg geld in de productie kon worden gepompt vanwege de populariteit van de manga. Het kenmerkende geweld was minimaal en de slechte special effects lieten mij zachtjes huilen. Omdat ik de manga nog niet zo goed kende, was het lastig om de acties van sommige personages te begrijpen. De personages waren enorm uitgevlakt en geen enkel aspect van hun achtergronden kwam naar voren. Het leek wel alsof de film alleen uit figuranten bestond. Gelukkig heb ik de uitzonderlijke gave om Aziaten uit elkaar te kunnen houden, anders was er geen beginnen aan.

Mitsuko bijvoorbeeld is in de manga een psychopathisch meisje dat door seksueel misbruik in haar jeugd, seks gebruikt om alles te krijgen wat ze wil. Haar heftige trauma's zijn breed uitgemeten en laten zien hoe het zo is gekomen dat ze nu zomaar emotieloos iemands keel kan opensnijden. Ik begrijp dat je flashbacks van kindermisbruik niet in een film wil laten zien, maar om niet eens te refereren naar iemands geschiedenis gaat te ver. Hetzelfde geldt precies voor Kiriyama, een sociopatische genie die niet in staat is om emoties te voelen, vanwege een hersenbeschadiging. Hij is de gevaarlijkste en het meest interessante personage in de manga because he's a crazy motherfucker:

"Kiriyama is also shown to have a high tolerance for pain, such as when he cuts his arm open and tapes the muscles that control his index finger back so as to permanently pull said finger back into a position that allows him to fire at a much more rapid rate."

Dude, wut.

De film is op zoveel manieren een teleurstelling. Als kenner kijk je naar een saaie, kale film en als leek zitten er teveel plotgaten in om het een volwaardige film te noemen. De film is niks meer dan fan service voor de lezers, die kunnen zien hoe het is als hun geliefde manga tot leven komt. Maar dan wordt het zoiets als Death Note: The Movie. Saai. Verschrikkelijk saai. Bijna performance art saai.